Ocena brak

REFORMA I SOBÓR TRYDENCKI

Autor /Chrystiano Dodano /24.04.2013

Początkowo powolny i oddolny nurt reformy katolickiej dążył do usuwania konkretnych niedomagań wżyciu Kościoła. Owocował nowymi zakonami i zapoczątkowaniem reformy dawnych zakonów. Nie wystarczałjednak, gdyż rozwój reformacji wymagał, by Kościół katolicki dokonał istotnych zmian w funkcjonowaniuswych struktur, wprowadził nowe, a przede wszystkim jasno określił swoją naukę. Mogło sięto stać tylko przez działanie Kościoła powszechnego. Konieczne więc było włączenie się papiestwa i soborudo dzieła reformy.

Konieczności takiej reformy nie rozumiał Leon X (zm. 1521), który dopiero co (1517) ukończył sobórlaterański piąty i nie widział potrzeby nowego. Rozumiał ją dobrze Hadrian VI, lecz rychła śmierć niepozwoliła mu na jej dokonanie. Zasiał jednak w Rzymie ziarno przekonania, że reforma także w samympapiestwie (in capite) jest konieczna. Następny papież, Klemens VII, obawiał się reformy przez sobór.Jego pontyfikat wypełniały polityczne konflikty Italii. Paweł III zatwierdził kilka nowych zakonów,przede wszystkim zakon jezuitów, odtąd bardzo pomocny w reformie Kościoła. Jednakże jego głównązasługą jest zwołanie soboru trydenckiego.

Żaden z soborów w dziejach Kościoła nie miał tak trudnych początków i tak długich obrad jak trydencki.Przyniósł jednak potrzebną reformę, stał się źródłem odrodzenia wiary katolickiej i życia kościelnego.Papieżami soboru byli Paweł III, Juliusz III i Pius IV. Wyjątek wśród nich stanowi Paweł IV (1555-1559), który starał się o reformę Kościoła bez soboru.

Podobne prace

Do góry