Ocena brak

Recepta

Autor /Serwacy Dodano /23.11.2011

Recepta – trzy umowy edyktu pretorskiego (od recipere przyjmować obowiązek):

Receptum arbitri umowa dwóch lub więcej osób będących w sporze z sędzią polubownym mającym rozsądzić ich spór. Podejmując się arbitrażu musiał wypełnić rolę do końca, pretor mógł na nim to wymóc przez zajęcie jego rzecz lub grzywnę. Było to obok compromissum sądownictwo polubowne.

Receptum nautarum, cauponum, stabulariorumodpowiedzialność właścicieli statków, oberży i stajni zajezdnych za rzeczy powierzone ich opiece przez podróżnych. Odpowiadali oni na zasadzie custodia (nawet jeśli nie ponosili winy), także za przypadek, początkowo nawet za vis maior. Poszkodowani mieli dochodzić swych praw actio in factum. Początkowo wymagana była oddzielna umowa, w prawie justyniańskim wystarczyło samo przekazanie rzeczy.

Receptum argentarii – umowa bankiera (argentarius), zobowiązującego się zapłacić istniejący lub przyszły dług swego klienta (umowa bankierklient) analogiczna funkcja do poręki. Wierzyciel zwracał się o zapłatę do dłużnika, a dopiero ten, jeśli sam nie płacił, mógł skierować go do bankiera. W prawie justyniańskim połączono to receptum z constitutum debiti alieni.

Podobne prace

Do góry