Ocena brak

Rdzeń nerki

Autor /dianka Dodano /12.01.2012

Rdzeń nerki (medulla renis) obejmuje zatokę nerkową i leży między slupami nerkowymi; występuje on w postaci stożków tzw. piramid nerkowych (pyramides renales). Liczba piramid bywa różna i waha się w granicach 10—20 odpowiednio do liczby pierwotnych płatów (lobi)\ na przekroju natrafiamy mniej więcej na 8—10. Piramidy wykazują wyraźną budowę prążkowaną; delikatne prążki biegną zbieżnie z zewnątrz do wewnątrz; są one tu wywołane prostolinijnym przebiegiem kanalików nerkowych będących zasadniczym składnikiem miąższu nerkowego. Podstawa piramidy (basis pyramidis) skierowana ku obwodowi jest na zewnątrz wypukła; wierzchołek piramidy wpuklający się w obręb zatoki nerkowej nosi nazwę brodawki nerkowej (papilla renalis). Wysokość piramidy wynosi około 5—7 mm. Każda brodawka objęta jest kielichem miedniczki nerkowej 1 w miejscu przyrośnięcia podstawy kielicha dokoła brodawki jest ona nieco zwężona —szyjka brodawki (collum papillae); mocz wydzielany przez nerkę ścieka do kielicha tylko z brodawki. W kilkakrotnym powiększeniu na szczycie brodawki widzimy drobne otworki w liczbie 10—25 — otwory brodawkowe (foramina papillaria) ; są to ujścia kanalików nerkowych. Takie pole usiane otworkami ma nazwę pola sitowego (area cribrosa). Zwykle w jedną brodawkę łączą się dwie, czasem trzy piramidy, w związku z czym liczba otworków jest bardzo zmienna. Powiększa się ona (do 30 i więcej)3 jeżeli liczba piramid przynależnych do jednej brodawki jest jeszcze większa (np. 6), co występuje zwykle na górnym i dolnym końcu nerki. W środkowej części nerki piramidy są bardziej wysmukłe niż na obu końcach. Części obwodowe piramidy — pas zewnętrzny jest ciemniejszy od kory, na brodawce natomiast — pas wewnętrzny rdzenia jest jaśniejszy od kory i od pasa zewnętrznego.

Podobnie jak kora z obwodu wnika między piramidy, tak samo rdzeń z podstaw piramidy wnika w obręb kory. Przy dokładniejszym oglądaniu dostrzega się, że do kory z podstaw piramid w pewnych odstępach wstępują delikatne, jaśniejsze prążki ciągnące się promienisto; kończą się one nie dochodząc do obwodu kory. Prążki te, jako przedłużenie rdzenia, noszą nazwę promieni rdzeniowych tworzą one część promienistą (pars radiata) kory, zaś kora położona między promieniami rdzeniowymi stanowi tzw. cześć skłębioną (pars corwoluta) kory. Promienie rdzeniowe czyli część promienista kory, podobnie jak piramidy, zawiera prostolinijnie biegnące odcinki kanalików nerkowych, podczas kiedy część skłębiona kory oprócz ciałek nerkowych zawiera odcinki kręte kanalików; nosi ona również nazwę labiryntu kory.

Podobne prace

Do góry