Ocena brak

Rany - ODPORNOŚĆ CZŁOWIEKA

Autor /Polikarp Dodano /12.10.2011

Odporność, suma mechanizmów chroniących ustrój wyższy przed zakażeniem drobnoustrojami.

Wyróżnia się odporność komórkową i humoralną (związaną z przeciwciałami tzn. immunoglobulinami). Odporność dzieli się również na odporność naturalną a więc taką, którą dysponuje każdy wyższy organizm bez kontaktu z zarazkiem, oraz odporność nabytą w wyniku kontaktu z drobnoustrojami chorobotwórczymi. Duże znaczenie praktyczne ma podział na odporność czynną i bierną.

Odporność czynna rozwija się w wyniku kontaktu naturalnego z zarazkiem (przebycie choroby zakaźnej) lub sztucznego (szczepienia ochronne, szczepionka). Odporność bierna może powstać w sposób naturalny, jako skutek przechodzenia przeciwciał w czasie ciąży z ustroju matki do płodu przez łożysko oraz w sposób sztuczny po wprowadzeniu do ustroju gotowych przeciwciał wytworzonych do tego celu w innym organizmie żywym (np.: w tężcu, seroterapia, surowice odpornościowe).

Liczne czynniki ustrojowe i środowiskowe wywierają wpływ dodatni lub ujemny na powstawanie i kształtowanie się poziomu indywidualnej odporności.

Odporność przeciwzakaźna

Odporność przeciwzakaźna polega na niewrażliwości na działanie drobnoustrojów chorobotwórczych i ich toksyn uwarunkowana obecnością wrodzonych mechanizmów obronnych (odporność przeciwzakaźna nieswoista) oraz swoistych mechanizmów obronnych nabytych na skutek aktywacji układu immunologicznego przez chorobotwórczy antygen (odporność przeciwzakaźna swoista, nabyta).

Odporność miejscowa nieswoista

Odpornością miejscową nieswoistą są wszystkie zjawiska rozgrywające się we wrotach zakażenia w ciągu najbliższych godzin po wniknięciu zarazków.

Ustrój mobilizuje wszystkie swoje mechanizmy odpornościowe zarówno komórkowe, jak i humoralne, które nie dopuszczają do rozmnażania się drobnoustrojów i do rozprzestrzeniania się ich po całym ustroju.

Mechanizmy te są w większości przypadków bardzo efektywne i dlatego mimo częstych zakażeń miejscowych choroba występuje stosunkowo rzadko.

Odporność komórkowa

Odporność komórkowa to:

1) termin określający zwiększoną zdolność komórek fagocytarnych (fagocyty) do uszkodzenia i trawienia drobnoustrojów, jeden z mechanizmów odporności przeciwzakaźnej nieswoistej.

2) swoiste antygenowo mechanizmy obronne mediowane przez limfocyty T bez udziału przeciwciał (immunoglobulin). Do odporności komórkowej zalicza się nadwrażliwość typu późnego (alergia zależna od limfocytów T CD4+) oraz reakcje cytotoksyczne (typ II alergii) z udziałem limfocytów T cytotoksycznych (CD8+).

Odporność humoralna

Odporność humoralna to odporność uwarunkowana obecnością swoistych przeciwciał (immunoglobulin) produkowanych podczas odpowiedzi immunologicznej. Antygen stymuluje kompetentne limfocyty B do proliferacji i różnicowania się w kierunku komórek pamięci i komórek plazmatycznych, plazmocyty (limfocyty B) produkują przeciwciała, które wiążą antygen i ułatwiają jego eliminację.

Podobne prace

Do góry