Ocena brak

RAF (Royal Air Force) - brytyjskie siły powietrzne

Autor /kibic Dodano /28.02.2011

Brytyjskie siły powietrzne jako nieza­leżny rodzaj sił zbrojnych powstały 1kwietnia 1918 r. z połączenia Królew­skiego Korpusu Lotniczego (RoyalFlying Coips) i Lotniczej SłużbyKrólewskiej Marynarki Wojennej(Royal Navy Air Service). Najwyż­szym organem dowódczym była Ra­da Lotnictwa (Air Council), kierowa­na przez ministra lotnictwa; w jejskład wchodzili cywilni politycy orazgenerałowie RAF z szefem sztabu(Chief of the Air Staff) na czele.

W 1936 r. lotnictwo na Wyspach Bry­tyjskich, podlegające do tego czasu operacyjnemu dowództwu Air De-fence of Great Britain, podzielono na dowództwa (Home Commands): Do­wództwo Lotnictwa Myśliwskiego (Fighter Command), Dowództwo Lotnictwa Bombowego (Bomber Command), Dowództwo Obrony Wybrzeża (Coastal Command) oraz Dowództwo Sił Rezerwy (Reserve Command) i Dowództwo Szkolenia (Training Command).

W wyniku dal­szych reorganizacji Reserve Com­mand połączono z Training Com­mand i podzielono na Dowództwo Szkolenia Personelu Latającego i Do­wództwo Personelu Technicznego (Flying Training and Technical Trai­ning Commands). Po wybuchu wojny utworzono następne dowództwa: Do­wództwo Współpracy z Armią (Ar-my Cooperation Command - rozwią­zane w 1943 r.), Dowództwo Zaopa­trzenia (Maintenance Command), Dowództwo Wyszkolenia Powietrz­nego (Flying Training Command) i inne. Głównymi dowództwami bry­tyjskiego lotnictwa za granicą były: bliskowschodnie (RAF Middle East Command, później Mediterranean and Middle East) i południowo-wschodniej Azji (Air Command So-uth-East Asia). Każdemu z do­wództw podlegały grupy lotnicze, tworzone przez dywizjony (z wyjąt­kiem lotnictwa myśliwskiego, gdzie od jesieni 1940 r. istniał pośredni szczebel w postaci skrzydeł myśliw­skich). Lotnictwo bombowe począt­kowo obejmowało grupy nr od 2 do 5 oraz 6. grupę szkoleniową; grupę nr 1 wysłano w 1939 r. do Francji w ra­mach Wysuniętych Powietrznych Sił Uderzeniowych (Advanced Air Stri-king Force), skąd wróciła w czerwcu 1940 r. Dla obrony Wielkiej Biytanii naj­ważniejsze znaczenie miało lotnic­two myśliwskie. W okresie między­wojennym siły powietrzne otrzyma­ły bardzo dobre samoloty myśliwskie *Spitfire i *Hurricane; wprowadzono też nowoczesny sy-tem obrony Wysp Brytyjskich wy­korzystujący sieć *radarową.

Lotnictwo bombowe liczyło 920 sa­molotów, z których ok. 350 po­zostawało w gotowości bojowej. Za­łogi nie były przygotowane do wy­konywania nocnych nalotów: w 1938 r. piloci RAF odbyli łącznie 148 458 godzin lotów treningowych w dzień i tylko 14 615 godzin lotów nocnych; jedynie 84 pilotów potra­fiło latać w nocy, samoloty nie mia­ły odpowiednich urządzeń nawiga­cyjnych. Uwzględniając tę sytuację, głównodowodzący RAF marsz, lot­nictwa sir Edgar Ludlow Hewitt w sierpniu 1939 r. poinformował rząd, że w razie rozpoczęcia działań przeciwko Niemcom lotnictwo bombowe zostanie zniszczone w ciągu 3,5-6 tygodni.

Ta ocena przesądziła o powstrzymywaniu się przed zmasowanymi nalotami na Niemcy; podjęto jedynie sporadycz­ne ataki na niemieckie okręty i por­ty, ale wobec wysokich strat działa­nia te zawieszono w grudniu 1939 r., a bombowce RAF przystąpiły do zrzucania ulotek na miasta niemiec­kie (do kwietnia 1940 r. zrzucono 5,4 min ulotek na Hamburg, Bremę i miasta Zagłębia Ruhry). Działania lotnictwa brytyjskiego we Francji, gdzie od początku 1939 r. stacjono­wały samoloty Wysuniętych Powie­trznych Sił Uderzeniowych, zakoń­czyły się niepowodzeniem. Już po trzech pierwszych dniach walk Bry­tyjczycy stracili ok. 25% samolo­tów, a wobec wysokich strat wśród załóg bombowców Fairey *Battle te nieudane maszyny zostały wycofane z działań dziennych. Do końca walk we Francji RAF stracił ok. 900 sa­molotów.

W czasie bitwy o *Anglię RAF, mi­mo szczupłych sił myśliwskich, od­niósł zwycięstwo dzięki doskonalej organizacji lotnictwa myśliwskiego, nowoczesnym samolotom, bliskości baz, dobremu dowodzeniu i radiolo­kacji pilotów. W rejonie Morza Śródziemnego (głównie w Egipcie) rozmieszczo­no liczne dywizjony podległe Do­wództwu RAF Bliskiego Wschodu (Middle East Command). Początko­wo były wyposażone w przestarzały sprzęt, ale dzięki dostawom nowo­czesnego uzbrojenia w latach 1940-41 zdołały pokonać słabsze technicznie lotnictwo włoskie dzia­łające z Libii i Afryki Wschodniej oraz udzielić wsparcia alianckim oddziałom lądowym walczącym w Afryce Północnej.

Następnie jed­nak, po pojawieniu się na tym tea­trze działań samolotów Luftwaffe, rozpoczęły się trudne dwuletnie walki o panowanie w powietrzu. W lipcu 1940 r. Ministerstwo Lot­nictwa nakazało głównodowodzące­mu RAF skoncentrowanie nalotów bombowych na zakładach przemy­słowych i rafineriach w Niemczech, co zapoczątkowało (po wstępnych działaniach w marcu i maju 1940 r.) strategiczną ofensywę bombowców RAF, która osiągnęła największe natężenie w okresie od wiosny 1943 r. i była nieprzerwanie konty­nuowana do końca wojny ^strate­giczne bombardowania). W 1944 r. lotnictwo brytyjskie (i amerykań­skie) uzyskało zdecydowaną prze­wagę nad Luftwaffe, co miało ol­brzymi wpływ na przebieg działań lądowych.

W okresie przygotowań do inwazji w *Normandii utworzono w ramach RAF 2 taktyczną armię lotniczą (Se-cond Tactical Air Force), która prze­jęła główny ciężar atakowania linii komunikacyjnych i zaplecza wojsk niemieckich w północnej Francji (tzw. Transportation Plan); działania te miały istotny wpływ na przebieg walk po wylądowaniu wojsk alianc­kich, gdyż zniszczenie linii kolejo­wych, dróg, mostów i parowozowni opóźniło marsz niemieckich jedno­stek pancernych z głębi Francji na wybrzeże.

Siły RAF nie odegrały większej ro­li w walkach na Dalekim Wschodzie i ograniczały się do wspierania dzia­łań wojsk lądowych na froncie bir­mańskim. W czasie całej wojny w RAF służy­ły 1 208 843 osoby (mężczyźni i kobiety), w tym 185 595 członków załóg latających, wśród których by­ło ok. 30 tys. obcokrajowców; z 70 253 lotników, którzy zginęli w czasie wojny, 47 293 stanowili członkowie załóg samolotów bom­bowych.

Podobne prace

Do góry