Ocena brak

Radary wojskowe i cywilne

Autor /Stachowiak Dodano /31.01.2012

W Wielkiej Brytanii prace nad rozwojem radaru podjął we wczesnych latach 30. fizyk Robert Watson-Watt. W rezultacie wokół wybrzeży bry­tyjskich powstał przed II wojną światową łańcuch stacji radarowych. Stacje te wcześnie ostrzegały o zbliżających się samolotach i wydatnie przyczy­niły się do ostatecznego sukcesu Brytyjczyków podczas bitwy o Anglię.
Wczesne i dokładne zlokalizowanie samolotu nieprzyjaciela dawało siłom obrony powietrznej znacznie większe szanse na zestrzelenie go. Samo­loty w czasie wojny nie były w stanie ukryć się przed radarem, lecz istniały sposoby na oszukanie go. Aby oślepić radar, rozrzucano na przykład masę skrawków folii aluminiowej. Dawały one sygnał radarowy bardzo podobny do sygnału pochodzące­go od samolotu, więc operatorzy nie byli w stanie ustalić, czy mają do czynienia z rzeczywistym stat­kiem powietrznym. Wysłane myśliwce niczego nie znajdywały, a w tym samym czasie wróg doko­nywał nalotu na słabo bronione obiekty. Radar montowano także na pokładach nocnych myśliw­ców oraz na okrętach, by móc odnajdywać nie­przyjacielskie jednostki.
Od czasu zakończenia wojny radar wykorzy­stywano coraz szerzej, zarówno w celach militar­nych, jak i cywilnych. Radar stał się szybko klu­czowym urządzeniem w centrach kontroli lotów samolotów pasażerskich.
Typowy współczesny radar składa się z anteny wysyłającej pulsacyjne sygnały radiowe w posta­ci wąskiej, kierunkowej wiązki. Antena obraca się ciągle, tak więc sygnał omiata całą przestrzeń wokół. Po wysłaniu każdego impulsu, układ auto­matycznie przełącza się na odbiór sygnału odbite­go, którego charakterystyka częstotliwościowa jest identyczna z charakterystyką impulsu wysyłane­go. Układ automatycznie mierzy odległość od odszukanego obiektu. Na ekranie okrągłej lampy oscyloskopowej sygnały odbite reprezentowane są w postaci jasnych plam. Środek ekranu odpowia­da pozycji radaru. Samoloty pojawiają się na ekra­nie jako świecące punkty. Operator może bez­zwłocznie określić zarówno kierunek lotu, jak i odległość od obiektu pojawiającego się w zasię­gu urządzenia.

Podobne prace

Do góry