Ocena brak

Puszkinia

Autor /Manfred Dodano /19.01.2012

Puszkinia (Puschkinia scilloides) jest blisko spokrewniona ze śnieżnikami i cebulicami. Wyglądem najbardziej przypomina cebulicę Tubergena, ale ma gęściej ułożone i szerzej otwierające się kwiaty. Kwitnie dopiero w kwietniu.

Puszkinia cebulicowata to bulina charakteryzująca się nielicznymi ciemnozielonymi liśćmi oraz dzwonkowatymi białymi lub jasnoniebieskimi kwiatami. Mają one zaledwie 2 cm średnicy, a każdy z nich jest w kształcie gwiazdki. W warunkach naturalnych puszkinię cebulicowatą można spotkać na wysokogórskich łąkach porastających zbocza gór Środkowego Wschodu i Kaukazu. Puszkinia najlepiej prezentuje się w alpinariach lub w trawie między drzewami, ale nadaje się także na rabaty bylinowe jako uzupełnienie kwiatowych kompozycji. Najbardziej popularna w uprawie jest odmiana P.scilloides libanotica.

Byliny sadzimy w połowie września w odstępach około 8 cm, na głębokość 6-9 cm.

Puszkinia cebulicowata nie lubi nadmiaru słońca, zwłaszcza w gorące miesiące letnie. Najlepiej rośnie na stanowisku lekko ocienionym.

Puszkinie najpiękniej kwitną, gdy latem gleba jest sucha. Jeśli zdecydujemy się posadzić rośliny w miejscu mocno zacienionym, należy sprawdzić czy znajdujące się tam podłoże jest dobrze przepuszczalne. Rośliny nie tolerują nadmiaru wilgoci.

Rośliny preferują glebę żwirową, próchniczną i dobrze przepuszczalną. Jeśli puszkinie sadzimy w trawie, ziemię należy wymieszać z piaskiem ogrodniczym lub żwirem, aby polepszyć drenaż.

Puszkinia cebulicowata jest mrozoodporna, ale nie znosi podłoża przesiąkniętego wodą.

Trawy, w której posadziliśmy puszkinie, nie należy ścinać do momentu, kiedy ich liście uschną.

Rozmnażamy z nasion lub cebul przybyszowych, które powinniśmy oddzielać co kilka lat pod koniec września.

Interesującą odmianą jest P.scilloides alba o śnieznobiałych kwiatach, dorastających do 15 cm.

Do góry