Ocena brak

Punktowa ocena atrakcyjności sektora

Autor /kaskader Dodano /22.03.2011

Metoda ta ma charakter ilościowy w przeciwieństwie do klasycznej analizy Portera, należy ją jednak traktować jako drugi etap analizy sektora o większym stopniu precyzji, choć mniej szczegółową. Punktem wyjścia przy ocenianiu i porównywaniu atrakcyjności sektorów jest w tym przypadku lista kryteriów, którym w zależności od analizowanego sektora przypisuje się różne wagi. Można przyjąć, iż mieszczą się one w przedziale otwartym (0 - 1) i suma wag wszystkich analizowanych kryteriów wynosi 1.

Z punktu widzenia każdego kryterium sektory ocenia się w skali od 1 do 5 w prze­dziale zamkniętym. Mnożąc każdą wagę przez ocenę otrzymujemy wartość ważoną. Suma tych wartości jest głównym elementem służącym porównaniu sektorów. Jako czynniki atrakcyjności przemysłu można wymienić: wielkość rynku, przewidywana stopa wzro­stu rynku, dotychczasowa i przewidywana rentowność, siła konkurencji, szanse i zagrożenia w danym sektorze, bariery wejścia i wyjścia, elastyczność cenowa, wyma­gania technolo­giczne i kapitałowe, wpływ otoczenia, czynniki społeczne, polityczne i prawne. Reasu­mując są to czynniki wynikające z analizy „pięciu sił” Portera. Należy jednak pamiętać, że aby zachować poprawność metodologiczną analizy stosować trzeba taką samą listę tak samo ważonych kryteriów do oceny porównywanych sektorów.

Strategor proponuje uproszczoną wersję powyższej analizy pomijając różnico­wanie ważności kryteriów i podając jedynie przedziały punktacji.

Szczegółowa analiza tego typu zostanie przeprowadzona w rozdziale trzecim i będzie dotyczyła omawianego sektora.

H. Kreikebaum rozszerza analizę otoczenia konkurencyjnego zaproponowaną przez M. E. Portera o analizę rynku, która jest ściśle związana zarówno z analizą kon­kurentów, jak i badaniem sił i słabości danego przedsiębiorstwa1. Przez analizę rynku rozumie się tutaj badanie właściwości wydzielonych rynków, rynków częściowych lub ich segmentów. Pod względem informacji, na których koncentruje się opisywana ana­liza, ich zakres nie odbiega znacznie od koncepcji Portera. Wymienić tu należy takie elementy poddawane badaniu, jak wielkość, czyli potencjał rynku, jego wzrost podczas ostatnich kilku lat, własny udział danego przedsiębiorstwa w rynku, udziały konkuren­tów a także określenie najsilniejszego oferenta w danym sektorze, zmiany cen oraz za­stosowanie nowych narzędzi marketingu.

Analizę tą można pogłębiać badając np. udziały w rynku oddzielnie dla nowych i starych produktów.

W pozyskiwaniu danych koniecznych do analizy rynku stosuje się dane staty­styczne pierwotne lub wtórne (przetworzone). Dane pierwotne można uzyskać z wszelkiego rodzaju ankiet. Dane wtórne pojawiają się przy ocenie pozyskanego ma­teriału. Przedsiębiorstwo poszukujące odpowiedzi na kluczowe pytania dotyczące za­stosowania najwłaściwszych strategii może korzystać z wyników badań firm specjalizu­jących się w ich zbieraniu i przetwarzaniu (Amer Nielsen Research, Pentor itp.) oraz z osiągnięć własnych pionów badawczych.

 

1 H. Kreikebaum, Strategiczne planowanie w przedsiębiorstwie, jw., s 77 n.

Podobne prace

Do góry