Ocena brak

Ptaki wodne - Rząd: brodzące

Autor /Maksym44 Dodano /26.01.2012

Brodzące są ptakami wielkości średniej i dużej, z długimi szyjami i dziobami oraz długimi, cienkimi nogami, na których nie potrafią szybko biegać, lecz jedynie dostojnie kroczyć. Rząd brodzących dzieli się na 5 rodzin, z których 3 reprezentowane są przez kilka gatunków także w Europie. Bociany to duże i bardzo duże ptaki, bardzo dobrze szybują; w locie wyciągają lekko pochyloną szyję daleko do przodu. Budują duże gniazda, do których składają białe jaja. W Europie występują 2 gatunki: bocian biały i bocian czarny. Ibisowate, ptaki średniej wielkości, charakteryzują się niezwykłymi formami dziobów.

Dorosłe ptaki tej rodziny żyją gromadnie i odbywają lęgi w koloniach. W Europie występują ibis kasztanowaty i warzęcha. Trzecia rodzina obejmuje czaplowate, z których 9 gatunków odbywa lęgi w Europie. Ponieważ między poszczególnymi rodzinami nie ma dużych różnic w sposobie życia, bardziej szczegółowo przedstawimy jedynie czaplowate. Rodzina ta jest reprezentowana na całym świecie przez 64 gatunki: większość z nich zamieszkuje obszary tropikalne. Szyję i nogi mają długie, ogon krótki, dziób prosty, lancetowaty. W spoczynku czaplowate układają szyję esowato, a wyciągają ją ukośnie w górę, gdy są zaniepokojone. Wszystkie czaplowate są ptakami wodno-błotnymi, bardziej lub mniej związanymi z wodą słodką lub słoną. W czasie polowania stoją nieruchomo w wodzie lub kroczą niezwykle wolno z szyją zagiętą do tyłu i dziobem skierowanym ukośnie w dół.

Ta czatująca pozycja pozwala im wbijać dziób w ofiarę szybko i z wielką siłą; nie nadziewają jej jednak na zamknięty dziób, lecz chwytają lub przebijają otwartym. Przełyk jest niezwykle rozciągliwy, tak że czaplowate mogą połykać nawet bardzo grubą zdobycz w całości. Trzepoczące się ofiary są zabijane na ziemi. Małe gatunki czaplowatych zjadają przede wszystkim owady, kijanki, narybek, nad morzem głównie skorupiaki, większe - oprócz ryb i żab - polują także na myszy, węże i młode ptaki. Soki żołądkowe czaplowatych rozpuszczają kości, a niestrawne części, jak łuski ryb, włosy i pazury zbijają się w żołądku w kulki, które są wymiotowane. W zagrożeniu, bez możliwości ucieczki, czaplowate bronią się uderzeniami dzioba, kierując go dokładnie w twarz przeciwnika.

Ptaki zamieszkujące tereny, na których wody zamarzają zimą, są wędrowne. Latają lotem wiosłowym, skrzydłami machają wolno, ale wytrwale, w locie szyję mają esowato zagiętą, Pożywienia szukają raczej w pojedynkę, natomiast lęgi większość gatunków odbywa gromadnie, czasami w wielkich koloniach liczących wiele tysięcy par i wiele różnych gatunków, jeżeli są to tereny izadko nawiedzane przez ludzi. Także inne kolonijne ptaki terenów wilgotnych przyłączają się chętnie do kolonii czaplowatych. Ptaki z tej rodziny budują gniazda w formie stożka z łodyg trzciny lub patyków. Obie płci wyglądają podobnie, ale samce w okresie godowym mają ozdobne pióra, którymi efektownie potrząsają, a dzioby i tęczówki oka u niektórych gatunków błyszczą kolorowo.

W kolonii czaple porozumiewają się za pomocą ceremonialnych, uspokajających gestów lub przynoszenia symbolicznych prezentów. Rodzice przynoszą młodym pokarm w wolu i wymiotują go do gniazda. Bąk nie gnieździ się w koloniach, jak inne czaplowate, lecz lęgnie się pojedynczo w gęstym, starym trzcinowisku. Wszystkie gatunki czaplowatych - z wyjątkiem czapli siwej, na którą wolno polować w ściśle określonym czasie - znajdują się w Polsce pod ochroną.

Podobne prace

Do góry