Ocena brak

Ptaki wodne - Rodzina: rybitwy

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Rybitwy tworzą dosyć jednorodną rodzinę w rzędzie siewkowych. Szczególnie blisko spokrewnione są z rodziną mew i wydrzykow, z którymi razem znajdują się w podrzędzie me-wowców. Poza wspólnymi cechami siewkowych i charakterystycznymi dla mewowców wykazują cechy właściwe tylko rybitwom. Ich dziób jest długi, spiczasty, lekko zakrzywiony, a w szacie dorosłej czerwony, czarny lub żółty. W szacie godowej mogą wyglądać inaczej niż w zimowej. Nogi mają słabe i mało ich używają: zwykle do krótkiego dreptania w pobliżu gniazda. Za to skrzydła są dłuższe, a ich końce w czasie spoczynku krzyżują się nad ogonem. Ogon mniej lub bardziej głęboko rozwidlony.

Rybitwy są najlepszymi lotnikami w rzędzie siewkowych: zaliczają się do najlepszych lotników wśród ptaków. Gdyby porównać je pod tym względem z jerzykami, to rzuca się w oczy zasadnicza różnica: jerzyki przecinają powietrze z gwałtowną siłą tracąc przy tym niezwykle dużo energii; rybitwy są nastawione na latanie oszczędzające siły - bez wysiłku, szeroko uderzając swoimi bardzo długimi skrzydłami wiszą, podobnie jak papierowe latawce, nad lustrem wody. Przebywają w powietrzu od rana do nocy. Jedynie w czasie sztormowych wichrów, które jerzyki potrafią po mistrzowsku wykorzystywać, rybitwy odpoczywają na ziemi. Pożywienie wypatrują z lotu i zdobywają je pikując z powietrza. Zależnie od gatunku rzucają się bardziej lub mniej gwałtownie na wodę, nurkują przy tym całkowicie i z łupem w dziobie wznoszą się z powrotem z wody.

Oprócz tego żerują na ziemi na krótko lądując, potrafią też chwytać owady z traw lub z powietrza. Pływają rzadko i wolno, gdyż ich błony pławne nie są w pełni wykształcone. Upierzenie rybitw to z reguły biel i czerń, natomiast kolor dzioba i nóg jest cechą rozpoznawczą gatunku. Upierzenia letnie i zimowe różnią się znacznie od siebie. Większość rybitw, przede wszystkim gatunki z rodzaju Sterna, mają ubarwienie szarobiałe z czarną czapeczką. Różnią się od nich rybitwy z rodzaju Chtidonias; są mniejsze od poprzednich, mają ubarwienie ciemnoszare aż do czerni, polując nie pikują z powietrza, lecz zawisają w locie i zbierają zdobycz z powierzchni wody zanurzając jedynie dziób.

W sumie znanych jest ok. 40 gatunków rybitw, które lęgną się przed wszystkim w krajach tropikalnych i na południowej półkuli. Do awifauny Europy Środkowej należy 10 gatunków. Wiele gatunków rybitw występuje na wszystkich lub prawie wszystkich kontynentach, ale ich tereny lęgowe rozmieszczone są wyspowo w dużym rozproszeniu.

Wszystkie rybitwy gnieżdżą się w koloniach, nierzadko mieszanych razem z różnymi mewami lub innymi gatunkami rybitw. Pisklęta, biorąc pod uwagę stopień ich rozwoju po wykluciu się, upierzenie i ubarwienie są typowymi zagniazdownikami; ponieważ one i potem, jako dorosłe ptaki, prawie nie będą umiały chodzić, teraz siedzą zwykle w pobliżu gniazda i rodzice je karmią. Umiejętność latania, która jest im niezbędna do wyżywienia się, osiągają powoli.

Podobne prace

Do góry