Ocena brak

Pszczoła miodna

Autor /Nikodem090 Dodano /30.01.2012

Wygląd: długość pszczoły miodnej, należącej do podrzędu żądłówek (Aculeata) z rzędu błonkówek (Hymenoptera), wynosi około 1,3-1,5 cm. Tułów i odwłok pokryte są, szczególnie z boków, gęstymi żółtawymi włoskami. Pszczoła miodna żyje wyłącznie społecznie i tworzy trzy kasty: jedną kastę stanowi królowa (płodna samica), drugą trutnie (samce) a trzecią robotnice, które tworzą główną część społeczeństwa pszczół.

Robotnice będące niedojrzałymi płciowo samicami są mniejsze od form płciowych, mają dłuższy niż królowa, przystosowany do zbierania nektaru języczek, oraz w przeciwieństwie do niej specjalne gruczoły, z których wydzielany jest wosk. Samice i robotnice posiadają na wierzchołku odwłoka żądło, którego nie ma u trutni. Opatrzone jest ono małym haczykiem, który powoduje, że po wbiciu w elastyczną skórę stałocieplnego kręgowca żądło pozostaje w niej i wraz z gruczołami jadowymi wyrywane jest z odwłoka samicy. Tym właśnie pszczoły różnią się bardzo wyraźnie od os, które mogą kłuć wielokrotnie i_nie tracą przy tym swojego żądła.  

Środowisko: widne lasy i skraje lasów, łąki i ogrody. Forma hodowlana jest całkowicie uzależniona od człowieka, który ją rozprzestrzenił prawie na całym świecie w odpowiednich dla niej strefach klimatycznych.

Występowanie: zagospodarowane obszary świata od klimatu umiarkowanie chłodnego po tropiki. W Europie Środkowej pszczoła miodna zwykle nie tworzy swobodnie żyjących społeczeństw.

Liczebność: w zależności od stopnia przydatności dla niej środowiska jest umiarkowanie liczna lub liczna. Jej liczebność kontrolowana jest przez człowieka (pszczelarstwo).

Rozród: królowe nowego pokolenia dorastają w ulu w specjalnych komórkach. Pierwsza z nich, która się wylęgnie zabija pozostałe, jeszcze nie wylęgłe królowe i podejmuje lot godowy. Wyczekujące cierpliwie od pewnego czasu trutnie, które wykluwają się w pełni lata, podążają za nią na rójkę. Po kopulacji młoda królowa z powrotem wraca do ula, zaś stara królowa z reguły opuszcza go wyprowadzając ze sobą część roju i zakłada nowe gniazdo.

W dobrze rozwiniętym pszczelim społeczeństwie może żyć ponad 50000, a w pewnych okolicznościach nawet kilkaset tysięcy osobników. Królowa kontroluje zachowanie się robotnic za pomocą wydzielanej przez siebie specjalnej substancji. Powoduje ona, że robotnice normalnie karmią znajdujące się w komórkach larwy. W ten sposób znowu przybywają tylko robotnice. Jeśli królowa z jakiegoś powodu zginie, wtedy robotnice budują większe komórki dla larw, które następnie szczególnie dobrze karmią. Z nich wyrastają znowu królowe.

Po rójce królowa posiada zapas nasienia, który wystarcza jej na zapłodnienie, w przeciągu jej cztero- lub pięcioletniego okresu życia, ponad 100000 składanych przez nią łącznie jaj. Z niezapłodnionych jaj wylęgają się trutnie. Robotnice żyją tylko kilka tygodni. W tym czasie wykonują one kolejno określone prace w ulu jak jego czyszczenie, budowa komórek, karmienie larw oraz przynoszenie pyłku i nektaru. Właściwym rozrodem obarczona jest jedynie królowa. Robotnice troszczą się o swoje rodzeństwo różnych „pokoleń".

Gromadzą także na czas niesprzyjających do zbioru pokarmu warunków, a zwłaszcza na okres zimowy, zapasy w postaci pyłku i przetworzonego nektaru kwiatowego czyli miodu. W zależności od rasy spotyka się pszczoły miodne mniej lub bardziej pracowite. Także stopień ich agresywności jest różny. Najsilniej jest on wyrażony u afrykańskich pszczół. Przeważająca większość form hodowanych w Europie Środkowej uchodzi za spokojne.

Pokarm: pyłek i nektar (miód).

Uwagi: człowiek udomowił pszczoły miodne już przed tysiącami lat. Pierwotnie gnieździły się one prawdopodobnie w dziuplach drzew, zagłębieniach i szczelinach skalnych, gdzie budowały swoje charakterystyczne woskowe plastry z sześciokątnymi komórkami.

Pszczelarze oferują pszczołom zaraz po rójce odpowiedni ul z przygotowanymi podkładami na plastry, jak również systematyczną opiekę i karmienie w okresie zimy. „Afrykańskie pszczoły", które sprowadzono w 1956 roku w celach doświadczalnych do Brazylii, bardzo szybko rozprzestrzeniły się na obszarze Ameryki Południowej, a po przekroczeniu Andów dotarły w 1983 roku do Panamy.

Podobne prace

Do góry