Ocena brak

Psychospołeczna teoria rozwoju E.Eriksona (podstawowe założenia, mechanizmy, stadia rozwoju)

Autor /Poldek Dodano /05.07.2011

Erikson wzbogacił teorię osobowości o trzy ważne idee:

  1. przez analogię do stadiów psychoseksualnych, postulował psychospołeczne stadia rozwoju ego w których jednostka kształtuje nowe nastawienia do samej siebie i innych.

  2. rozwój osobowości rozpatrywał jako proces trwający nieustannie przez wszystkie fazy życia.

  3. każde z tych stadiów wymaga nowego poziomu interakcji społecznej co może zmienić rozwój osobowości albo w kierunku pozytywnym albo negatywnym

Erikson wprowadził do psychologii pojęcie „twórczego ego” , które potrafi znaleźć twórcze rozwiązania nowych problemów, umie w każdym stadium rozwojowym wykorzystać połączenia wew. Gotowości z zew. sposobnością i czyni to z energią. Na powodzenia i przeszkody reaguje nie rezygnacją, lecz ponawianiem usiłowań. Wydaje się on mocne i elastyczne. Erikson podkreśla, że młode ego ma zdolność do samoodnowy i powrotu do sił. Co więcej świetnie rozwija się w konfliktach i kryzysach. Zwykle jest panem, a nie niewolnikiem, świata zew. i super ego. Ważną rolę w zdeterminowaniu natury ego odgrywają wpływy historyczne i kulturowe, obok czynników genetycznych, fizjologicznych i anatomicznych.

Uważał też że tożsamość ego musi być zakotwiczona w 3 aspektach rzeczywistości :

  1. aktualności – „uniwersum faktów, danych i technik, które mogą być zweryfikowane obserwacją , a także metody pracy stosowane w danym czasie”(Erikson)

  2. poczucie rzeczywistości – inaczej uniwersalność, łączy to co praktyczne i konkretne w wizjonerski obraz świata.

  3. realność – „nowy sposób odnoszenia się nawzajem w służbie wspólnych celów” (Erikson).

Rozwój wg E. przebiega stadiami, w każdym najważniejsze znaczenie ma pewien konflikt, który nigdy nie zostanie rozwiązany raz na zawsze, aczkolwiek musi być tak rozwiązany aby jednostka mogła uporać się skutecznie z konfliktami powstającymi w późniejszych fazach. Kolejne stadia nie następują po sobie według jakiegoś ściśle określonego rozkładu czasowego – każde dziecko ma swój własny „rozkład”, żadne ze stadiów nie mija bez śladu, ale przyczynia się do ukształtowania całej osobowości. Jest to zasada epigenetyczna – wszystko co się rozwija ma swój plan podstawowy i to co ma się rozwinąć ma sobie właściwy okres dojrzewania, w którym dominuje nad pozostałymi elementami, aż w końcu wszystkie elementy osiągną dojrzałość.

Podobne prace

Do góry