Ocena brak

PSYCHOPATOLOGIA - PSYCHOLOGIA ZABURZEŃ PSYCHICZNYCH A PSYCHOLOGIA KLINICZNA

Autor /Gawel Dodano /09.09.2011

Jak próbowaliśmy pokazać, relacje pomiędzy psychopatologią a psycho­logią kliniczną są różnie pojmowane w literaturze.

Autorzy nawiązujący do psychopatologii mechanizmów przystosowania i mechanizmów regulacyjnych ujmują psychopatologię raczej jako naukę o zaburzeniach zachowania - czyli należącą do szerokiej dziedziny nauk behawioralnych. Podejście to spotykamy najczęściej w kręgu badaczy anglo­saskich. W tym ujęciu niektórzy utożsamiają psychopatologię z psychologią kliniczną.

Oznacza to jednak, że traktują psychologię kliniczną wąsko jako naukę o zaburzeniach psychicznych, sposobach ich diagnozy i terapii. W tym podręczniku ujmujemy psychologię kliniczną szeroko jako dziedzinę badań i praktyki, która zajmuje się zarówno zdrowiem, jego genezą, ochroną i promowaniem, zagrożeniem zdrowia i profilaktyką zaburzeń i samymi zaburzeniami w zachowaniu, psychice i funkcjach somatycznych - czyli zaburzeniem całościowego funkcjonowania człowieka w jego środowisku, biologicznym, fizycznym, materialnym i społeczno-kulturowym. Jest to obszar znacznie szerszy niż ten, jakim interesuje się tradycyjna psychologia zaburzeń psychicznych.

Objawów zaburzeń psychicznych nie omawiamy w odrębnym rozdziale, ale w różnych miejscach tego podręcznika odwołujemy się do wiedzy psychopato-logicznej i tej opisowej, i tej wyjaśniającej wewnętrzne mechanizmy objawów, oraz tej wiedzy, która zawiera także hipotezy odnośnie patomechanizmu.

Poniżej prezentuję -jedynie tytułem wprowadzenia - i w trybie definicyj­nym te kategorie zaburzeń, które mają znaczenie kluczowe dla różnych subdyscyplin psychologii klinicznej.

Podobne prace

Do góry