Ocena brak

PSYCHOLOGICZNA DIAGNOZA ZDROWIA I ZABURZEŃ Z PERSPEKTYWY METODOLOGII BADAŃ PSYCHOLOGICZNYCH

Autor /Edgar Dodano /09.09.2011

Zdaniem wielu autorów, piszących o diagnozie psychologicznej w ogólno­ści i psychologicznej diagnozie klinicznej w szczególności, badanie diagnostyczne nie powinno się istotnie różnić od badania naukowego, powinno być jego miniaturą.

Przyjmujemy najogólniej, że diagnoza jest „rozpoznaniem jakiegoś stanu rzeczy i jego tendencji rozwojowych na podstawie objawów i znajomości ogólnych prawidłowości". W definicji tej słowo objaw ma szersze znaczenie; nie musi bowiem świadczyć o chorobie, chodzi tu raczej o obserwowalny przejaw procesów i właściwości psychicznych czło­wieka, jego relacji z otoczeniem, a także cech jego kontekstu społecznego, w którym żyje i działa. Aby jednak doszło do. rozpoznania stanu rzeczy i jego tendencji rozwojowych z przeszłości i w przyszłości, diagnosta wyko­nuje wiele złożonych czynności, w których zachodzą procesy poznawcze, w szczególności myślenie i rozwiązywanie problemów. Diagnozę kliniczną możemy opisywać i analizować dwojako:

• jako postępowanie diagnostyczne - badanie diagnostyczne, proces diagnozy;

jako wynik badania - diagnoza, orzeczenie. W postępowaniu diagnostycznym - podobnie jak badaniu naukowym

• wyróżnia się wzajemnie powiązane etapy:

a) stawianie problemu diagnostycznego przez psychologa klinicystę na pod­stawie wstępnych danych o pacjencie (kliencie) i jego otoczeniu;

b) stawianie hipotez o prawdopodobnych wyjaśnieniach problemu (prob­lemów);

c) weryfikację hipotez za pomocą trafnie dobranych metod - właściwy proces badania;

d) interpretację wyników i podejmowanie decyzji co do kontynuowania badania (wówczas stawia się nowe problemy) lub jego zakończenia;

e) opracowanie wyniku diagnozy - orzeczenia psychologicznego.

Zanim przejdę do omówienia postępowania diagnostycznego klinicysty oraz opracowywania przez niego orzeczeń lub nawet ekspertyz, przedstawię nieco szerzej psychologiczny i społeczny kontekst diagnozowania.

Do góry