Ocena brak

Psychologia sportu, Matt Jarvis, Motywacja w sporcie - Podejście poznawcze do motywacji

Autor /EdekDebesciak Dodano /29.06.2011

a) Atrybucja – czyli, szukanie przyczyn zachowań innych poprzez zadawanie pytań „dlaczego tak postąpili”.

b) Atrybucje wewnętrzne i zewnętrzne.

- atrybucja wewnętrzna – oznacza przypisanie odpowiedzialności za zachowanie i wynik samemu sobie. ( np. po przegranym meczu tłumaczymy przyczyny porażki tym, ze byliśmy słabo zaangażowani w grę, za mało trenowaliśmy przed meczem, jesteśmy po prostu gorsi)

- atrybucja zewnętrzna – szukanie przyczyn w sytuacji (powodami nasze porażki będzie nieprzychylność sędziego, fakt, ze graliśmy przed obcą publicznością, że przeciwnik dłużej gra w swoim składzie niż my)

- atrybucja w służbie ego – to zjawisko, kiedy nie chcemy być upokarzani i porażki przypisujemy czynnikom zewnętrznym, natomiast lubimy być sprawcami własnych sukcesów i tłumaczymy je osobistymi umiejętnościami.

c) Model atrybucji Weinera – jeżeli stale wygrywamy lub przegrywamy nasze atrybucje będą stabilne, czyli, ze rezultat będziemy przypisywali albo naszym umiejętnościom, albo stopniowi trudności zadania. Gdyby jednak rezultaty nie były jednakowe, wyniki przypisywalibyśmy je własnemu wysiłkowi, lub szczęściu. W obu przypadkach wykorzystywalibyśmy atrybucje w służbie ego kierując się atrybucjami wewnętrznymi w przypadku sukcesu i zewnętrznymi w przypadku porażki. Model ten daje nam możliwość poprawy atrybucji zawodników poprzez zastosowanie treningu przeorganizowania atrybucji poprzez zmianę atrybucji opieszałego zawodnika na atrybucje niestabilna w celu zwiększenia jego wysiłku, z drugiej strony możemy zmienić atrybucje sportowca aby przestał obawiać się swoich umiejętności.

 

                     WEWNĘTRZNA            ZEWNĘTRZNA

STABILNA       umiejętności          trudność zadania

NIESTABILNA     wysiłek                   szczęście

 

d) Wyuczona bezradność i trening przeorganizowania atrybucji – wyuczona bezradność zachodzi wówczas, gdy dzieci pomimo wielu wysiłków w określonej dziedzinie doświadczają za każdym razem porażki. Konsekwencją tego jest fakt, że nie chcą dalej już angażować się w tą dziedzinę. Wybitni sportowcy po doświadczeniu kilku porażek mogą również utracić motywację. Z drugiej strony jednak, jeżeli bezradności można się nauczyć, to w drga stronie powinno działać podobnie. Jeżeli po każdym działaniu występować będzie sukces postawa ich zostanie odwrócona. Istnieją dwa sposoby na zmianę postaw właśnie w taki sposób. Jeden to zaprezentowanie dzieciom programu przedstawiającego cele, w których osiągnięcie sukcesu jest nieuniknione. Dugi natomiast to trening przeorganizowania atrybucji, czyli stawiano im cele trudniejsze i w przypadku porażki uczono ich obwiniać za wynik okoliczności towarzyszące, a nie ich umiejętności. Po takich działaniach dzieci przejawiać będą większą motywację.

e) Poczucie własnej skuteczności – samoocena odnosi się do naszych odczuć w stosunku do samych siebie niezależnie od czynników sytuacyjnych, natomiast poczucie własnej skuteczności dotyczy naszych przekonań w kwestii posiadanych umiejętności. Jest ono zależne od sytuacji. Jeżeli ktoś jest urodzonym sportowcem jego skuteczność będzie większa na arenach sportowych, niż w szkole. Na poczucie własnej skuteczności mają wpływ własne sukcesy, perswazje werbalne (np. zapewnienia trenera – jesteś lepszy) lub reakcje zwrotne związane z działaniem (pochwały za osiągnięte wyniki). Poczucie własnej skuteczności jest szczególnie przydatne, kiedy jest niewielka różnica poziomów w umiejętnościach rywalizujących zawodników.

Podobne prace

Do góry