Ocena brak

Przymioty czynnościowe Boga ze szczególnym uwzględnieniem Opatrzności

Autor /Gienek88 Dodano /22.04.2011

Przymioty czynnościowe B.:

  • Życie Boże. Jest dogmatem, iż B. jest bytem żywym. Jest teologicznie pewne, iż B. jest najwyższą formą życia i źródłem wszelkiego życia. Życie Boże to najdoskonalsza forma bytowania. B. jest ośrodkiem myśli i woli, jest praprzyczyną wszelkiego działania. W B. jest najwięcej życia i to najdoskonalszego. Jest samym życiem, dlatego wszystko, co starcze, zanikające słabe jest Jego przeciwnością. Jest pełnią działania, pełnią świadomości poznania i woli. Życie w B. nie podlega żadnym ograniczeniom. Jest to życie czysto duchowe, życie wiedzy i woli.

  • Wiedza Boża. Jest dogmatem wiary, że mądrość oraz wiedza B. są bezkresne. Jest dogmatem wiary, że B. poznaje w sposób doskonały Siebie, wszystkie fakty rzeczywiste i przeszłe, teraźniejsze i przyszłe; przewiduje odwiecznie, nieomylnie wszelkie czyny pochodzące z wolnej woli stworzeń. Poznaje warunkowo wszystkie rzeczy przyszłe. B. poznaje siebie bezpośrednio w samym sobie oraz, że wszelkie byty poza Nim będące – nie poznaje bezpośrednio w nich samych lecz przez własną istotę.

Mądrość zawsze jest wiedzą nigdy odwrotnie.

Wiedza i mądrość B. jest:

- jedyna i najprostsza (pochodzi z jedynego i niezmiennego aktu);

- oglądowa;

- dogłębna i wyczerpująca (bez reszty rozpoznaje każdy poszczególny przedmiot swego poznania oraz wszystkie

stosunki wszystkich przedmiotów między sobą);

- niezmienna i wieczna;

- niezależna od wszelkich rzeczy stworzonych.

Przedmiotem wiedzy B. jest przede wszystkim sam B. poznaje On sam siebie oglądowo i całościowo. Przedmiot poznania jest od Czł. Zupełnie niezależny w procesie poznawczym. W B. nie ma żadnego ograniczenia. Umysł B. jest samowiedzą. Przedmiotem wiedzy B. są również wszelkie byty. B. widzi je w swej własnej istocie i poprzez własną istotę. Zło to brak bytu, brak porządku. Zło moralne B. poznaje tylko pośrednio, poprzez byty same w sobie.

Drogi B. poznania (do wiedzy bożej).

B. poznaje wszystko w swej istocie. Dwie teorie:

- tomistów, wiedzę B. można podzielić ze względna przedmiot poznania:

a) wiedza czystego pojmowana - przedmiotem są byty czysto możliwe, które nigdy nie były i nie będą; brak czynnego zaangażowania woli B.

b) wiedza oglądowa – przedmiotem są wszystkie byty rzeczywiste przeszłe, obecne i przyszłe. W niej bierze udział wola B.

- molinistów:

a) wiedza czystego pojmowania,

b) wiedza oglądowa,

c) wiedza pośrednia.

  • Wola Boża. Jest dogmatem wiary, że B. posiada wolną wolę w stosunku do wszystkich stworzeń. Jest dogmatem wiary, że przedmiotem woli B jest B. sam oraz wszystkie stworzenia. Jest wnioskiem teologicznym, że głównymi formalnymi przedmiotami woli B jest sam B., a przedmiotem wtórnym i materialnym są byty od Niego pochodzące.

B. w stosunku do samego siebie nie jest wolny. Jako istota najmądrzejsza nie może popełniać błędu, a więc nie może ograniczyć samego siebie. W B wola utożsamia się z poznaniem. Wolność B. w stosunku do stworzeń jest możliwością swobodnego wyboru:

- wolność zaprzeczenia, możność wyboru między czynieniem czegoś lub nie;

- wolność doboru, możność dobrania różnych możliwości;

- wolność przeciwieństwa, możność wyboru między dobrem a złem- taki wybór istnieje u stworzeń, u B tyko możliwy wybór dobra.

Przejawy woli Bożej:

- świętość – misterium tremendum, fascinosum; R. Otto,

- sprawiedliwość: prawna legalis, rozdzielcza distributiva: nagradzająca, każąca, wymienna,

- miłość(to najbardziej upragniony przejaw woli B przez Czł.).

Twierdzenie dogmatyczne B. jest miłością. Miłością tą o tacza wszelkie stworzenia, a w szczególny sposób ludzi.

Wola B może być: niezależna - absolutna, warunkowa, konieczna, wolna, następcza.

  • Opatrzność Boża. Jest dogmatem, że istnieje Boża Opatrzność, która kieruje i opiekuje się wszelkimi stworzeniami. Jest wnioskiem teologicznym, że również zło istniejące w świecie podporządkowane jest wyższym celom Opatrzności.

Każdy byt uzależniony jest od B. B. stwarzając jakikolwiek byt musiał to uczynić celowo. Jeżeli najniższe byty otrzymują od B wszystko, co jest potrzebne do zrealizowania ich celu, to Czł. także i to w sposób szczególny. W zamiarach Opatrzności świat jest miejscem próby Czł.

Opatrzność B to opieka B Stwórcy nad wszystkim, co stworzył, a więc widzenie wszystkich stworzeń i kierowanie nimi ku zamierzonemu celowi we wszystkich szczegółach ich istnienia i działania. PJ ukazując prawdę o opatrzności wzywa do zaufania B. Miarą godności Czł. Jest współpraca z B. Zło można uznać za skutek grzechu pierworodnego. Należy odróżnić zło moralne od zła fizycznego.

Zło moralne – u podstawy leży grzech, który jest aktem pozbawionym właściwego porządku. Każdy byt dostosowany i podporządkowany planom Opatrzności na pewno osiągnie zaplanowany przez B. cel. Poza aniołami tylko Czł. może się sprzeciwić. Będąc wolnym może obrać inny własny cel. Opatrzność to dopuszcza.

Rozróżniamy w grzechu:

- przyczynę materialną grzechu – podmiot Czł.

- przyczynę formalną – odwrócenie się od nauki;

- przyczynę celową grzechu – właściwy cel to ten, który leży w planach Opatrzności;

- przyczynę sprawczą grzechu.

Zło fizyczne – przejawy zła spotykamy w świecie natury, zła które jest następstwem grzechu pierworodnego – ból, śmierć. Ból fizyczny sygnalizuje o zagrożeniu z zewnątrz. Zło fizyczne bywa dla Czł. najlepszym pedagogiem, zło – bywa karą za grzech, zło fizyczne – głód, pragnienie. Pojęte jako ofiara, to specjalna droga zdobywania zasług dla życia nadprzyrodzonego. Niepełnosprawni w dłoni Opatrzności. B. dopuszcza – by przypomnieć o daleko większych dobrach nieba.

  • Przeznaczenie. Boża myśl określająca losy wszystkich ludzi. Jest dogmatem wiary, że B wola zbawienia wszystkich ludzi jest powszechna i nie wyklucza nikogo. Jest dogmatem wiary, że B. odwiecznie przeznaczył pewnych ludzi do wiecznego zbawienia. Jest dogmatem wiary, że B wola potępia pewnych ludzi nie jest bezwzględna, lecz jest uwarunkowana uprzednim przewidzeniem grzechów danych ludzi. Jest dogmatem wiary, że żaden Czł. bez specjalnego objawienia nie może nieomylnie wiedzieć, czy będzie zbawiony. Jest wnioskiem teologicznym, że B. udziela wszystkim ludziom łask wystarczających do osiągnięcia zbawienia. Jest wnioskiem teologicznym, że B. odwiecznie, niezmiennie i niezawodnie określił, kogo spośród ludzi zbawi.

Wśród wielu koncepcji można przyjąć pogląd ks. F. Sawickiego, iż można z dostateczną pewnością bronić sentencji optymistycznej, że po przejściu czyśćca większość ludzi osiągnie szczęśliwość wieczną.

Podobne prace

Do góry