Ocena brak

PRZYMIERZE

Autor /Rygobert Dodano /11.04.2012

W Biblii i w teologii nazwa przyrzeczeń, obietnic, uczynionych człowiekowi przez Boga w zamian za należne Mu posłuszeństwo i miłość. W przymierzu z Noem Bóg obiecuje, że nie spuści więcej na ziemię potopu, i ustanawia na niebie tęczę jako znak tego przymierza (Gen., 9).

W przymierzach z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem Bóg ustanawia Izraela narodem wybranym i obiecuje mu ziemię Kanaan (Gen., 17; 26, 1-5; 28, 10-15; 32,24-32); punktem szczytowym tych przymierzy jest nadanie Praw Mojżeszowych, co jest tematem ksiąg Ex., Lev., Num. i Deut. Przymierzami określa się także np. osadzenie Dawida na tronie (2. Ks. Król., 7) czy nadanie kapłaństwa plemieniu Lewi (Deut., 33, 8-11).

Przymierza te nazwano łącznie Starym Przymierzem, a Nowym mianowano przymierze z wybawionym ludem, odradzające religię żyd. (Jeremiasz, 31, 31-34), które teologia chrześc. interpretowała jako odnoszące się do chrześcijaństwa, gdyż Jezus miał je wypełnić i zawrzeć nowe i lepsze (Ew. wg Mat., 5, 17-18; List do Galatów, 4; do Żydów, 8, 6-10).

Interpretacja ta przyczyniła się do powstania konwencjonalnych nazw dwóch części Biblii, bo wyraz testament w określeniach Stary Testament i Nowy Testament pochodzi z błędnego łacińskiego przekładu greckiego wyrazu użytego w Septuagincie na oznaczenie przymierza.

Arka Przymierza zob. Arka. Święte Przymierze zob. Święty.

Podobne prace

Do góry