Ocena brak

Przylaszczka pospolita

Autor /Sergiusz192 Dodano /18.01.2012

Bylina o krótkim kłączu pokrytym łuskami, z którego najpierw wyrastają niebieskie kwiaty (rzadko różowe lub białe), a po zwiędnięciu kwiatów - liście gładkie, 3-klapowe. Liściom tym, nieco przypominającym kształt wątroby, zawdzięcza przylaszczka łacińską nazwę rodzajową (hepar = wątroba). Owocem jest niełupka. Jest to gatunek pospolity w runie lasów, w zagajnikach i zaroślach całej strefy umiarkowanej, w środowisku wilgotnym, od nizin po góry. W niektórych krajach, gdzie jest zagrożony, został objęty ochroną.

W celach leczniczych zbiera się liście (Folium Hepaticae), ścinając je ostroinie, aby nie uszkodzić rośliny. Suszy się je w miejscu cienistym, przewiewnym. Zawierają one saponiny, garbniki i glikozyd hepatrylobinę. Działają na narządy wydzielnicze, rozpuszczają kamienie żółciowe i są silnie moczopędne. Lecznictwo ludowe używa przylaszczki w przypadku kolki żółciowej i wątrobowej. W tym celu sporządza się odwar z 2 g pociętych liści na filiżankę wody i pije 2-3 razy dziennie. Macerat na zimno (4 łyżeczki do kawy na 2 szklanki wody, macerować przez 8 godzin i pić co drugi dzień) ma to samo działanie. Przylaszczkę wolno jednak używać tylko na zlecenie lekarza. Odwar z suchych liści służy do płukania jamy ustnej w przypadku zapalenia błon śluzowych lub krwawienia z dziąseł.

Przylaszczkę sadzi się często w ogrodach skałnych. Wytwarza ona dużo pyłku, ale mało nektaru.

Okres kwitnienia:

III-IV

Zbiór liści:

IV-VI

Podobne prace

Do góry