Ocena brak

Przykurcz ischemiczny Volkmanna kończyny dolnej

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Definicja. Analogicznie jak w kończynie gómej zespół Wolkmanna spowodowany jest niedokrwieniem kończyny, które powoduje postępujące zwyrodnienie mięśni i nerwów, a w następstwie - zbliznowacenie i skrócenie mięśni z wtórnymi zniekształceniami, głównie stopy. W obrębie kończyny dolnej występuje on rzadziej niż w gómej, natomiast częściej dotyczy dorosłych niż dzieci.

Etiopatogeneza w ogólnych zarysach jest podobna do spostrzeganej w obrębie kończyny gómej. Zwraca się jednak uwagę na fakt, że w obrębie kończyny dolnej częściej czynnikiem sprawczym jest stłuczenie, zwłaszcza łydki, a także zespoły ciasnoty przedziałów powięziowych. Obraz zmian klinicznych w obrębie kończyny dolnej może być bardziej zróżnicowany. Wynika to z odrębności budowy anatomicznej goleni, w której zmiany występują najczęściej (4 przedziały powięziowe). Najczęściej procesem chorobowym objęta jest tylna grupa mięśni goleni. Pamiętać należy, iż częściej też, pomimo toczących się zmian w obrębie łydki, zachowane może być tętno w obrębie stopy.

Obraz kliniczny dzieli się na okres wczesny, odpowiadający ostremu niedokrwieniu, i okres późny -wtórnych przykurczeń.

Okres wczesny - analogicznie jak w kończynie gómej dominuje ból, uczucie wzmożonego napięcia tkanek i mrowienia. Pojawia się obrzęk goleni i stopy, skóra jest blada lub zasiniona, zimna. Zwiększanie się bólu przy biernym zgięciu grzbietowym stopy świadczy o niedokrwieniu w obrębie m. trójgłowego łydki, przy zgięciu grzbietowym palców - o niedokrwieniu głębokiej warstwy mięśni łydki. Stopa obronnie ustawia się końsko. Bolesne zgięcie podeszwowe stopy dowodzi zajęcia przedniej grupy mięśni, podobnie jak supinacja świadczy o zmianach w mm. strzałkowych. W miarę trwania nasilają się zaburzenia czucia, które przy zajęciu wszystkich przedziałów mają charakter skarpetko wy.

Okres późny charakteryzuje rozwój zniekształceń uwarunkowanych zbliznowaceniem i skróceniem mięśni. Łydka i stopa ulegają wychudzeniu, są chłodne i blade, a stopa wykazuje utrwalone ustawienie końskie, niekiedy końsko-szpotawe, ze szponowatym ustawieniem palców. Przy zajęciu przedniego przedziału goleni przykurcz mięśni ogranicza czynne zgięcie podeszwowe stopy.

Leczenie. W okresie wczesnym jest takie samo jak w kończynie górnej, z wyjątkiem podwiązywania t. podkolanowej, prowadzącego do zgorzeli kończyny. Uszkodzoną t. udową lub podkolanową zszywamy lub dokonujemy przeszczepu naczynia.

W okresie późnym pozostają jedynie operacje na tkankach miękkich (wydłużenie ścięgien), zmierzające do korekcji wadliwie ustawionej stopy i palców.

Zarówno we wczesnym, jak i późnym okresie zabezpieczamy stopę łuską przed rozwojem zniekształcenia. U chorych chodzących w razie potrzeby ustawienie stopy zabezpieczamy ortezą, ograniczającą zginanie podeszwowe stopy.

Leczenie usprawniające oparte jest na tych samych zasadach co w kończynie górnej i ma na celu poprawienie ukrwienia kończyny oraz utrzymanie lub poprawę zakresu ruchów biernych stopy, głównie stawu skokowo-goleniowego.


 

Podobne prace

Do góry