Ocena brak

Przyczep i umocowanie osierdzia włóknistego

Autor /ashley Dodano /18.01.2012

Osierdzie włókniste u góry przechodzi nieprzerwanie w błonę zewnętrzną wielkich naczyń. Przedłuża się-więc na aortę i pień płucny aż do miejsca, gdzie więzadło tętnicze (lig. arteriosum) łączy oba te naczynia, a poza tym na obie żyły główne oraz na cztery żyły płucne. Dzięki temu połączeniu, zwłaszcza na tętnicach, osierdzie zdobywa umocowanie, które w chwili skurczu komór, kiedy aorta i pień płucny silnie wypełniają się krwią, ma specjalne znaczenie; wtedy bowiem podstawa komór (płaszczyzna ujść naczyniowych) przesuwa się w kierunku koniuszka, chociaż samo serce i osierdzie nie zmieniają swego położenia .

U dołu osierdzie włókniste specjalnie silnie zrasta się z przeponą wzdłuż przedniej i częściowo bocznych granic przeponowo-osierdziowego pola przylegania; natomiast w pozostałych częściach tej przestrzeni bez trudu daje się od niej oddzielić.

Osierdzie obejmuje serce jak workiem o ścianach napiętych przez sprężyste pociąganie płucne ; przylega ono przy tym do serca, nie wytwarzając fałdów.

Oprócz wyżej wspomnianych przyczepów do umocowania osierdzia przyczyniają się również lącznotkankowe pasma więzadlowe łączące osierdzie z otoczeniem. Z pasm tych wymienimy: 1) więzadła most ko wo-osier-dziowe górne i dolne, przez niektórych autorów odróżniane 2) więzadło przeponowo-osierdziowe oraz 3) błonę oskrzelowo-osier-dziową.

Podobne prace

Do góry