Ocena brak

Przewód słuchowy

Autor /gabriela Dodano /03.01.2012

Jeszcze u noworodka występuje w postaci podkowiastej rynienki kostnej otwartej ku górze i nieco ku tyłowi, zwanej pierścieniem bębenkowym (annulus tympanicus). Do rowka biegnącego dokoła pierścienia bębenkowego— bruzdy bębenkowej (sulcus tympanicus) — przyczepia się błona bębenkowa. Oba wolne górne końce tej podkowiastej rynienki kostnej, koniec przedni, tzw. kolec bębenkowy większy (spina tympanica major), i koniec tylny, tzw. kolec bębenkowy mniejszy (spina tympanica minor), przylegają do dolnego brzegu części łuskowej i obejmują jej nieznaczne wcięcie bębenkowe (incisura tympanica), gdzie brak jest bruzdy bębenkowej, a gdzie przyczepia się mały, górny odcinek błony bębenkowej, tzw. część wiotka (pars flaccida). Ten pierścieniowaty kształt części bębenkowej ulega w dalszym rozwoju znacznym zmianom, wydłużając się zarówno do wewnątrz, przyśrodkowo, jak i bocznie; pierścień bębenkowy przekształca się więc po urodzeniu w cewkowatą blaszkę kostną, nie domkniętą w swej górnej części. Tworzy ona całą przednią, dolną i część tylnej ściany przewodu słuchowego zewnętrznego (meatus acusticus extemus), jak również otworu słuchowego zewnętrznego (porus acusticus extemus)} do którego przyczepia się część chrzęstna przewodu słuchowego zewnętrznego; natomiast ściana górna i górna część ściany tylnej są utworzone przez część łuskową kości skroniowej. Część tylna tej cewkowatej blaszki przylega do przedniej powierzchni wyrostka sutkowatego i tworzy tu często szczelinę bębenkowo-sutkową  w której znajduje się koniec tylny kanalika sutkowego. Część przednia cewki przylega do brzegu dolnego części łuskowej bezpośrednio do tyłu od dołu żuchwowego; bocznie zrasta się z nim na krótkiej przestrzeni, natomiast przyśrodkowo wciska się między obie mała płytka kostna (processus inferior tegminis tympani; s. 343), która z częścią bębenkową tworzy szczelinę skali-sto-bębenkową. Ku dołowi skierowany wyrostek części bębenkowej kończy się ostrym grzebieniem kostnym (crista tympanica*) i obejmuje od przodu nasadę wyrostka rylco-watego. tworząc tzw. pochwę (vagina proc. styloidei).

Przewód słuchowy zewnętrzny mierzy ok. 2 cm długości i jest skierowany do wewnątrz i nieco do przodu. W przekroju strzałkowym ma kształt owalu, którego długa oś skierowana jest ku dołowi i nieco ku tyłowi. Ściany przewodu są utworzone, jak wspomniano, w większości przez część bębenkową, tylko ściana górna i część górna ściany tylnej są utworzone przez część łuskowatą kości skroniowej. Na nie macerowanej kości koniec wewnętrzny jest zamknięty błoną bębenkową. Do końca zewnętrznego otworu słuchowego zewnętrznego przyczepia się część chrzęstna przewodu; granicę górną otworu zewnętrznego tworzy odnoga tylna wyrostka jarzmowego.

Podobne prace

Do góry