Ocena brak

Przewód nosowy środkowy

Autor /abibigail Dodano /11.01.2012

Przewód nosowy środkowy (meatus nasi inedius) najobszerniejszy, w przeciwieństwie do przewodu dolnego jest łatwo dostępny przez nozdrza przednie. W przewodzie środkowym odróżniamy mniejszą część przednią, wstępującą zwaną zachyłkiem przednim (recessus anterior) i obszerniejszą część tylną zstępującą stanowiącą właściwy przewód środkowy. Po usunięciu małżowiny środkowej uwidoczniamy w ścianie bocznej części tylnej przewodu środkowego wielką komórkę pneumatyczną, puszkę sitową (bulla ethnoidalis) i równolegle do niej biegnący wolny brzeg wyrostka haczykowatego (processus uncinalus). Między puszką a do przodu i poniżej niej położonym, szabłowato zagiętym wyrostkiem haczykowatym leży rozwór półksiężycowaty (hialus semi-lunaris). Rozwór półksiężycowaty stanowi ujście nosowe lejkowatej, skierowanej bocznie kieszonki błony śluzowej, lejka sitowego (infundibulum elhrnoidale), głębokość której odpowiada szerokości wyrostka haczykowatego. Na preparacie możemy przekrajać wyrostek haczykowaty i otworzyć lejek. Widzimy w nim wtenczas przeważnie trzy otworki: dolny prowadzi do zatoki szczękowej, środkowy do paru komórek sitowych przednich i przednio-górny — mniej więcej w połowie przypadków — do zatoki czołowej; w drugiej połowie przypadków zatoka czołowa uchodzi bezpośrednio (niezależnie od rozworu półksiężycowatego i lejka) do zachyłka przedniego przewodu nosowego środkowego; uchodzi tu również parę dalszych komórek sitowych przednich, podczas kiedy pozostałe komórki sitowe przednie otwierają się do przewodu środkowego na puszce sitowej lub też nieco powyżej niej (p. dalej). Lejek jest więc «rozdzielnikiem» dla ujść komórek i zatok. W bardzo silnym wydzielaniu błony śluzowej nie stwarza on dogodnych warunków odpływu. W obrębie lejka wydzielina zatoki czołowej może bezpośrednio spływać do zatoki szczękowej.

Przy wymacywaniu na preparacie tej części ściany bocznej jamy nosowej, którą przykrywa małżowina środkowa, wyczuwamy, że wyściełająca ją błona śluzowa poddaje się uciskowi. Z nauki o kościach wiemy, że otwór zatoki szczękowej nie odpowiada całemu obszernemu rozworowi szczękowemu fhiatus maxil-larisJ; rozwór jest bowiem zwężony przez przylegające sąsiednie kości. Tylko do przodu i do tyłu od miejsca połączenia wyrostka haczykowatego z wyrostkiem sitowym małżowiny dolnej zachowują się otwory, w których błona śluzowa zatoki szczękowej zrasta się z błoną śluzową ściany bocznej jamy nosowej. Miejsca te nazywamy ciemiączkami nosowymi, ponieważ podobnie jak ciemiączka czaszki dziecięcej nie zawierają one kości i ulegają uciskowi. Odróżniamy zwykle dwa ciemiączka nosowe: mniejsze przednie (fonticulus mis (dis anterwr) i większe tylne (fonticulus nasalis fmlerior). Jeżeli pomost kostny nie występuje, ciemiączko może być szczególnie duże i jednolite. Często (mniej więcej w 10%) błona śluzowa jest wtórnie przebita (częściej w ciemiączku tylnym niż w przednim) przez otwór dodatkowy (foramen accessorium) zatoki szczękowej. Otwór główny jednak, jak wyżej opisano, leży w rozworze półksiężycowatym. U dzieci otwór dodatkowy nie występuje.

Część dolna wielkiego rozworu szczękowego, która leży poniżej miejsca przyczepu małżowiny dolnej, jest całkowicie przykryta kośćmi, a mianowicie cienką blaszką tejże małżowiny i kości podniebiennej. Zwykle więc ciemiączka występują tylko w przewodzie nosowym środkowym (przykryte małżowiną środkową), nie zaś w przewodzie dolnym "'przykrytym małżow iną dolną). Jednak w przewodzie dolnym szkielet w danym miejscu jest bardzo cienki i nakłucie próbne zatoki szczękowej może tu być wykonywane bez większych trudności.

Podobne prace

Do góry