Ocena brak

Przewlekłe powikłania cukrzycy

Autor /kornelcia Dodano /21.11.2013

Głównymi przewlekłymi powikłaniami cukrzycy są nasilone zmiany miażdżycowe i stwardnieniowe tętnic i tętniczek (arterio-•tclertisis, macroangiopathia diabetica), swoiste zmiany włośniczek (microangiopathia diabetica) i zmiany neurologiczne (neuropa thia diabetica).

Macroangiopathia diabetica. Przedwczesna  nasilona miażdżyca i stwardnienie tętnic powodują zaburzenie ukrwienia obwodowego, głównie kończyn dolnych, chorobę wieńcową oraz zaburzenia ukrwienia mózgu. Te powikłania występują najczęściej w cukrzycy typu 2, zwłaszcza w cukrzycy starczej. Następstwem zaburzeń ukrwienia obwodowego jest chromanie przestankowe (claudi-catio intermittens), zaś przy zakrzepie większej tętnicy zgorzel stopy (gangraena pe-dis). W leczeniu tych stanów stosuje się leki rozszerzające naczynia tętnicze, jak: Bametan, Nicotol, Pridazol, Sadamin. Dużą poprawę uzyskuje się także leczeniem balne-j ologicznym. W przypadku zaawansowanej zgorzeli w rachubę wchodzi leczenie chirurgiczne miejscowe, a przy braku poprawy — amputacja chorej kończyny. Zawał serca występuje w cukrzycy częściej, zwłaszcza u kobiet, aniżeli w ogólnej populacji, daje gorsze rokowanie i stanowi główną przyczynę zgonów w tej chorobie.

Microangiopathia diabetica. Zmiany włośniczek występują najwyraźniej w cukrzycy typu 1 przy jej wieloletnim przebiegu i dają 2    charakterystyczne zespoły chorobowe: nef-ropatię i retinopatię cukrzycową.

Nefropatia cechuje się znacznym białkomoczem, hipoalbuminemią, obrzękami tkanki podskórnej i przesiękami do jam surowiczych, nadciśnieniem tętniczym (zespół Kim-melstiel-Wilsona). W późniejszym okresie występuje mocznica. Jest ona przyczyną połowy zgonów chorych na cukrzycę typu 1.

Leczenie nefropatii cukrzycowej obejmuje dokładną kontrolę cukrzycy i objawowe leczenie zespołu nerczycowego. W niewydol-1 ności nerek nie należy stosować doustnych leków przeciwcukrzycowych, zarówno z grupy sulfonylomocznika, jak i biguanidu.

Retinopatię cukrzycową stwierdza się u o-koło Vs chorych na cukrzycę, jednak klinicz-j nie ujawnia się ona znacznie rzadziej. Zaburzenie widzenia następuje dopiero w okresie późnym retinopatii _ lub w następstwie wylewu krwawego do siatkówki, szklistki.. Całkowita ślepota wskutek retinopatii cuk-J, rzycowej występuje u 1—2% chorych. Z danych ŚOZ (1980) wynika, że ślepota spowodowana zmianami w siatkówce i soczewce (p. niżej) jest wśród chorych na cukrzycę 10-krotnie częstsza aniżeli w populacji ogól-1 nej, w której ci chorzy żyją.

W leczeniu retinopatii cukrzycowej stosuje się leki uszczelniające śródbłonki naczyń (Rutinoscorbin, Doxium) oraz miejscowo fo-tokoagulację. Występujące w następstwie zmian włośniczek tłuszczowe obumieranie skóry (necrobiosis lipoidica diabeticorum) nie poddaje się żadnemu leczeniu.

Leczenie występującej w cukrzycy zaćmy (cataracta diabetica) polega na operacyjnym usunięciu soczewki. Jeżeli wraz z zaćmą współistnieją zmiany typu retinopatii cukrzycowej, poprawa wzroku po takiej operacji może być niewielka.

Neuropathia diabetica. Najczęściej występuje w postaci przewlekłej, która przejawia się mrowieniem, pieczeniem oraz bólami piekącymi i rwącymi w kończynach dolnych, zwłaszcza stopach. Te dolegliwości są na o-gół niezależne od wysiłku i nasilają się pod wpływem ciepła (nocą). Stwierdza się zara-! zem zaburzenia czucia powierzchownego i głębokiego, zniesienie odruchów skokowych i kolanowych, zaniki kostne i zmiany stóp typu artropatii Charcota. Rzadziej objawem neuropatii cukrzycowej jest ostre zapalenie nerwów (neuritis). W późniejszym okresie choroby można stwierdzać zaburzenia wynikające ze zmian w autonomicznym układzie nerwowym, jak hipotonię ortosta-; tyczną, częstoskurcz, zaburzenia potliwości (suchość skóry), uporczywą biegunkę, zaleganie moczu w pęcherzu, zaburzenia miesiączkowania u kobiet i impotencję u mężczyzn (visceropathia diabetica).

Leczenie neuropatii cukrzycowej jest mało wdzięczne. Stosuje się witaminy z grupy B, pirofosforan tiaminy (Cocarboxylasum), witaminę Biz. Celem łagodzenia dolegliwości czuciowych zaleca się leki przeciwpadaczko-we (Amizepin). W impotencji stosuje się go-nadotropinę (Biogonadyl), testosteron (Testo-steronum propionatum), leki rozszerzające naczynia (Bametan, Nicotol, Pridazol, Sadamin) oraz metoklopramid (Metocloprami-dum).

 

Podobne prace

Do góry