Ocena brak

Przewlekła niewydolność nerek (PNN)

Autor /pinezka Dodano /09.06.2014

Przewlekła niewydolność nerek (PNN) jest wieloobjawowym zespołem chorobowym, rozwijającym się w następstwie postępującego niszczenia miąższu nerkowego przez toczące się w nim przewlekłe procesy patologiczne. Powodują one progresywne zmniejszenie filtracji kłębusz-kowej (GFR) poniżej wartości prawidłowych i stopniowe narastanie zaburzeń, początkowo czynności nerek regulujących skład, objętość i odczyn płynów ustrojowych, a następnie czynności wydalniczej produktów przemian azotowych i czynności metabolicznej oraz wewnątrz-wydzielniczej nerek, prowadząc do wystąpienia toksemii mocznicowej. Obraz kliniczny zależy od stopnia uszkodzenia czynności nerek.

Przewlekłą niewydolność nerek dzieli się na: utajoną, wyrównaną, niewyrównaną i schyłkową. Okres utajony charakteryzuje się zmniejszeniem wielkości filtracji kłębuszkowej (GFR) o około 50%. Stężenie kreatyniny w surowicy jest prawidłowe, podobnie jak mocznika, kwasu moczowego, wapnia i fosforanów. Utrata 50-70% nefronów powoduje przejście utajonej przewlekłej niewydolności nerek w okres drugi — wyrównania (skompensowania), w którym dochodzi do dalszego zmniejszania GFR do 25-30%. Pojawiają się pierwsze objawy kliniczne choroby. Stężenie kreatyniny w tym okresie może osiągać 520 mmol/1. Postęp choroby nerek prowadzi do utraty zdolności adaptacyjnych i rozwoju pełnoobjawowej mocznicy z kwasicą, hiperfósfatemią i hipolcalie-mią — rozwija się niewy,równana przewlekła niewydolność nerek. Gdy stężenie kreatyniny w moczu wynosi 1000-1200 mmoł/1, mamy do czynienia z przewlekłą niewydolnością nerek w formie schyłkowej. Ze względu na zmniejszenie wydalanego niezagęszczonego moczu dochodzi do narastania obrzęków, zalegania płynu w tkance płucnej, nasilonych objawów neurologicznych, kwasicy metabolicznej, hipokalcemii, hiperfos-fatemii, hiperkaliemii. Jeśli w tym okresie chory nie zostanie zakwalifikowany do leczenia nerkozastępczego (hemodializa, dializa otrzewnowa lub transplantacja), dochodzi do szybkiego postępu choroby, prowadzącego do śpiączki metabolicznej, a następnie do śmierci [Czekalski, 2004], Przewlekłą niewydolność nerek powodują najczęściej przewlekłe choroby nerek: kłębuszkowe zapalenie nerek (29%), cukrzyca (20%), choroby cewkowo-śródmiąższowe (16%) i nadciśnienie tętnicze, które prowadzi do stwardnienia naczyń nerkowych (< 10%). U chorych z cukrzycą typu 2 po 10 latach trwania choroby występują objawy nefropatii cukrzycowej, charakteryzującej się postępującymi zmianami w kłębusz-kach nerkowych (szkliwienie kłębuszków nerkowych), a następnie w całym miąższu nerek. Azotemia rozwija się wkrótce po albuminurii i prowadzi w ciągu 2-7 lat do rozwoju schyłkowej niewydolności nerek [Thor, 2007],

 

Podobne prace

Do góry