Ocena brak

Przestrzeń odbytniczo-pęcherzowa

Autor /mollye Dodano /13.01.2012

Przestrzeń odbytniczo-pęcherzowa (spatium rectoiesicale) oraz odbyt-niczo-pochwowa i pęcherzowo-maciczna (spatium rectoiaginale et uesico-uterinum). Przestrzenie te położone są pośrodkowo między trzewami, między przewodem mo-czowo-płciowym a przewodem jelitowym, są one więc nieparzyste i od poprzednio opisanych oddzielone wypustkami płyty naczyniowo-nerwowej, jej wypustką pęcherzową oraz odbytniczą. Te pośrodkowe przestrzenie powstanie swoje zawdzięczają przegrodzie moczowo-odbytniczej, oddzieleniu się więc zatoki moczowo-płciowej od odbytnicy; ich tkanka łączna pochodzi z mezenchymy przegrody steku.

U mężczyzny mamy przestrzeń odbytniczo-pęcherzową oraz jej przedłużenie, przestrzeń odbytniczo-sterczową (spatium rectuprostaticum). Przestrzeń ta leży między odbytnicą a pęcherzem oraz sterczem; od góry dostęp do niej prowadzi przez zagłębienie odbytniczo-pęcherzowe. U kobiety w związku z powstaniem przewodu płciowego występują dwie przestrzenie. Tylna, obszerna odpowiadająca przestrzeni odbytniczo-pęchcrzowej mężczyzny położona jest między pochwą i odbytnicą, jest to więc przestrzeń odby tniczo-pochwowa, do której dostęp od góry prowadzi przez zagłębienie odbytniczo-maciczne. Przednia, Wąska, dostępna z zagłębienia pęche-rzowo-maciczncgo, wnika między macicę (i pochwę) a pęcherz (i cewkę moczową) jako przestrzeń pęcherzowo-maciczna (spatium vesico-uterinum) względnie cewkowo-pochwowa (spatium urethrouaginafe). Po przecięciu otrzewnej wnikamy od góry do odpowiedniej przestrzeni; u kobiety możemy więc oddzielić pochwę od odbytnicy, u mężczyzny stercz od odbytnicy, dochodząc do samego dna miednicy. Również od dołu, od strony krocza po przecięciu środka ścięgnistego krocza możemy wniknąć do tych samych przestrzeni.

Powyższe dane mają oczywiście znaczenie praktyczne. Sprawy zapalne w miednicy, które wychodzą czy to z macicy, czy z pochwy, z pęcherza, sterczu, czy odbytnicy przenoszą się wpierw na tę część płyty naczyniowo-nerwowej, która dochodzi do odpowiednich narządów; szerzą się więc one w tkance łącznej przypęcherzowej (paracystium), przypochwowej (parakolpium), przymacicznej (parametrium) czy przyodbytniczej (paraproctium) i od nich też otrzymują swe nazwy; mówimy o zapaleniu tkanki łącznej przypęcherzowej (paracystitis), czy zapaleniu przymacicza (parametritis) itd. Sprawy te przenikają stąd dalej do płyty naczyniowo-nerwowej, u kobiet do więzadła podstawowego, gdzie mogą wytwarzać się ropnie i ewentualnie przebijać się do jamy otrzewnej. Zachodzi również możliwość dalszego szerzenia się ich do przestrzeni zewnątrzotrzewno-wej jamy brzusznej, przedotrzewnowej i zaotrzewnowej. Sprawy zapalne mogą się też szerzyć i w odwrotnym kierunku, z przestrzeni zewnątrzotrzewnowej ściany brzucha do tkanki łącznej jamy miednicy. Również z dołu biodrowego (z okolicy kiszki ślepej czy okrężnicy esowatej) ropnie mogą zstępować w tkankę łączną miednicy. Zachodzi też możliwość przenikania w kierunku krocza, jak i odwrotnie — z krocza do tkanki łącznej jamy miednicy.

Podobne prace

Do góry