Ocena brak

PRZEMIANY GOSPODARCZE I KULTURALNE XI I XII WIEKU - ZAMKI FEUDALNE

Autor /Andonik Dodano /04.05.2012

 

Większość jednakże siedzib feudalnych znajdowała się zazwyczaj poza obrębem miast.

Każdy, nawet najdrobniejszy pan feudalny, starał się posiadać podówczas swój własny zamek. A że nie brakło wśród nich ludzi trudniących się rozbojem i grabieżą, te warowne gniazda przekształcały się często w zbójeckie kryjówki.

Położony w punkcie strategicznym, a więc na skrzyżowaniu dróg, przy wejściu do doliny lub też w widłach zbiegających się rzek, zamek był wznoszony na górze lub też na sztucznym usypisku, a więc w miejscu z natury obronnym.

Budowano go pierwotnie wyłącznie z drzewa i ziemi. Jego plan był bardzo prosty: okrągły lub owalny plac otaczał wał drewniano-ziemny, otoczony fosą. W punktach słabszych pod względem obronnym wznoszono baszty.

Wewnątrz ogrodzenia znajdowały się budynki gospodarcze oraz studnie, po środku zaś na miejscu wzniesionym budowano solidną wieżę czyli stołp (dongonus). Spełniała ona dwojaką rolę: po pierwsze — służyła jako mieszkanie feudała, po drugie — była miejscem ostatniej ucieczki obrońców w razie zdobycia zamku przez wroga.

Kamień, używany jako materiał przy budowie zamków, wyparł na zachodzie drzewo w ciągu XI w. Odbiło się to na jakości umocnień, które ż tą chwilą znacznie się rozrosły. Wał został zastąpiony przez dwa ciągi potężnych murów parometrowej grubości, wzmocnionych gęsto kamiennymi basztami.

Główne wejście, bronione dawniej tylko przez bramą i most zwodzony na fosie, uzyskiwało często wysunięty przed fosę bar-bakan, który stanowił ochronę przyczółka mostowego. Równocześnie uległo przebudowie wnętrze zamku.

Wieża przestała być siedzibą feudała, a w niektórych zanikach w ogóle znikła. Natomiast poza drugą, wewnętrzną linią murów, powstawały wygodne zabudowania mieszkalne, przeznaczone dla pana, jego rodziny i domowników.

Do góry