Ocena brak

Przełykanie

Autor /laetitia Dodano /06.01.2012

W czasie łykania nagłośnia przechyla się ku tyłowi, zamykając wejście do krtani. W przypadkach np. owrzodzeń kiłowych, kiedy nagłośnia jest zniszczona, łykanie jednak nie jest szczególnie utrudnione; ważniejszym zabezpieczeniem drogi pokarmowej jest przesuwanie się krtani pod język.

Stosownie do anatomicznego kształtu gardła uprzywilejowana droga pokarmowa prowadzi z prawej lub z lewej strony wejścia do krtani (bocznie od języczka przez zachyłek gruszkowa ty). Połknięte igły tkwią zwykle w jednym z obu zachyłków gruszkowa tych. Zwyczaj długoletniego żucia asymetrycznego (po jednej stronie) może prowadzić do rozwoju jednostronnej drogi łykania, przy czym języczek ustawia się wtedy skośnie.

Tylko przygotowawcze stadium łykania podlega naszej woli; z chwilą kiedy kęs styka się z cieśnią gardła, łykanie przestaje podlegać naszej woli i odbywa się odruchowo. Odruch łykania jest bardzo silny i zachowuje się nawet w omdleniu i w agonii, kiedy serce przestaje bić. Ośrodek łykania znajduje się w rdzeniu przedłużonym powyżej ośrodka oddechowego. Włókna odruchowe dośrodkowe biegną u zwierząt przypuszczalnie drogą drugiej gałęzi nerwu trójdzielnego i nerwów krtaniowych (gałązek nerwu błędnego). Nerw językowo-gardłowy ma jakoby hamować ruchy łykania. Stosunki u człowieka nie są całkowicie wyjaśnione. Odśrodkowe włókna odruchowe biegną drogą nerwów ruchowych, które zaopatrują mięśnie czynne w czasie łykania.

Podobne prace

Do góry