Ocena brak

PRZECHOWYWANIE INFORMACJI W PAMIĘCI - TEORIA INTERFERENCJI ASOCJACYJNEJ

Autor /Ziemek Dodano /29.06.2011

  • Gdy prezentowany jest jakiś element, np. bodziec w parze skojarzeń, okazuje się on źródłem aktywizacji zapisu pamięciowego, który koduje tę parę skojarzeń.

  • Każdy element (jak bodziec żaba) ma określoną zdolność aktywizowania zapisów pamięciowych. Zatem jeśli jakiś element jest częścią dwóch zapisów, nie może aktywizować tak samo ich obu, co byłoby możliwe, gdyby był powiązany tylko z jednym. Potrzeba więcej czasu na nauczenie się nowej reakcji na ten sam bodziec, gdyż reakcja ta musi współzawodniczyć z drugim zapisem o aktywizację, wywołując transfer negatywny. Gdy nowa reakcja zostanie wyuczona, istnienie tej nowej asocjacji ,,zabiera” aktywizację od starej reakcji, wywołując interferencję retroaktywną.

  • Aktywacja zapisu pamięciowego przez określony bodziec jest funkcją siły zapisu i siły asocjacji z bodźcem:

Aktywacja zapisu = Siła zapisu + Siła asocjacji

(równanie aktywacji)

  • Występuje główna granica λ całkowitej siły asocjacji z bodźcem; czyli jeżeli występuje n asocjacji z jakimś bodźcem, każda ma 1/n całkowitej siłyλ:

Siła asocjacji = λ/n

(równanie asocjacji)

  • Występuje określona zdolność wysyłania aktywacji z każdego bodźca oraz asocjacji pomiędzy tym bodźcem i każdy zapis musi współzawodniczyć ze wszystkimi pozostałymi asocjacjami tego bodźca.

  • Zgodnie z teorią interferencji asocjacyjnej interferencja zależna od materiału zachodzi, ponieważ zapis pamięciowy uzyskuje mniej aktywacji ze swojej asocjacji z elementem.

Do góry