Ocena brak

Przechowanie (depositum)

Autor /Donat Dodano /17.11.2011

Depositum był kontraktem realnym, dwustronnie zobowiązującym niezupełnym, bonae fidei. Jego treścią był obowiązek bezpłatnego przechowania cudzej rzeczy.

Składający rzecz na przechowanie to deponent, a przechowawca – depozytariusz. Deponent:  

a) nie musiał być właścicielem rzeczy,

b) pozostawał nadal jej posiadaczem (ewentualnie właścicielem),

c) mógł żądać wydania zdeponowanej rzeczy w każdej chwili,

d) odpowiadał za omnis culpa (miał korzyść z kontraktu).

Depozytariusz:

a) był tylko dzierżycielem rzeczy zdeponowanej i nie miał korzyści z kontraktu (odpowiadał za dolus i culpa lata),

b) nie mógł korzystać z rzeczy, a także nie mógł pobierać z niej pożytków,

c) odpowiadał za furtum rei oraz furtum usus.

Ochrona procesowa. Deponent mógł dochodzić zwrotu rzeczy lub jej wartości wraz z pożytkami za pomocą actio depositi directa. Skutkiem ubocznym była infamia. Depozytariusz dochodził swoich należności z tytułu ewentualnych wydatków za pomocą contrarium depositi iudicium (a. depositi contrarium).

Szczególnymi rodzajami depozytu był:

  • depozyt konieczny (depositum necessarium) – dochodził do skutku w wyjątkowych okolicznościach np. pożar. Nieuczciwy przechowawca odpowiadał na podwójną wartość przechowanego przedmiotu (in duplum)

  • depozyt nieprawidłowy (d. irregulare) – tutaj przedmiotem przechowania były rzeczy zamienne np. pieniądze. Depozytariusz mógł ich używać, miał obowiązek zwrotu takiej samej ilości takich samych rzeczy

  • depozyt sekwestrowy (d. sequestre) – dotyczył rzeczy spornej, którą na czas trwania sporu składano w ręce osobnego przechowawcy.

Podobne prace

Do góry