Ocena brak

Prusy w okresie rządów Fryderyka II

Autor /Twardoslaw Dodano /10.05.2012

 

Fryderyk II zwany Wielkim władał on Prusami od 1740 r. do 1786 r. Zaliczany był do grona oświeconych władców absolutnych. Postawił sobie dwa cele do zrealizowania:

  1. Uczynienia z Prus potęgi europejskiej.

  2. Zreformowania państwa w duchu oświeceniowym.

Przejawem realizowania polityki mocarstwowej były wojny prowadzone przez Prusy o Śląsk, udział w wojnie siedmioletniej (1756-1763) oraz udział w 1772 r. w I rozbiorze Polski. Cel, czyli uczynienia z Prus mocarstwa, został zrealizowany. Na początku 1756 r. Prusy zawarły z Anglią traktat wymierzony w Austrię i Francję. 1 maja 1756 r. został podpisany w Paryżu sojusz francusko-austriacki (tzw. I traktat wersalski).

Rok 1756 jest kojarzony z „przewrotem przymierzy” w Europie. Powstały dwa bloki: pierwszy stanowiła Anglia i Prusy, drugi ich przeciwnicy, blok złożony z takich państw, jak: Francja, Austria, Rosja i Saksonia. Austria, której polityką zagraniczną kierował kanclerz Wenzel von Kaunitz, dążyła do rozbioru Prus.

Uprzedzając te plany, w sierpniu 1756 r. Prusy bez wypowiedzenia wojny uderzyły na Saksonię i zmusiły ją do bezwarunkowej kapitulacji. Wznowione zostały także walki o Śląsk (bitwa pod Lutynią w 1757 r.). jednakże sytuacja militarna rozwijała się niepomyślnie dla Prus. 1 maja 1757 r. Francja i Austria zawarły przymierze wojenne (tzw. II traktat wersalski).

Za główny cel postanowiono rozbiór posiadłości pruskich i sprowadzenie ich do drugorzędnego państwa Rzeszy Niemieckiej. Austriacy i Rosjanie pokonali w 1759 r. wojska pruskie pod Kunowicami (Kunersdorf). W 1761 r. Prusy utraciły Śląsk i Pomorze. Groziło to nieuchronną klęską Fryderyka II. W styczniu 1762 r. zmarła cesarzowa rosyjska Elżbieta, śmiertelny wróg Prus.

Jej następca Piotr III wydał rozkaz wycofania się z Pomorza i Prus Wschodnich. Rosja podpisała traktat pokojowy z Prusami i zawarła sojusz wymierzony w Austrię. Był to tzw. „cud domu brandenburskiego”. Kiedy w lipcu 1762 r. do władzy doszła Katarzyna II, Prusy musiały podporządkować się Rosji, która zrezygnowała z sojuszu.

Na polu walki pozostała Austria, która została zmuszona do podpisania pokoju z Prusami. W lutym 1763 r. został zawarty pokój w Hubertusburgu, który potwierdzał przynależność Śląska do Prus. August III odzyskał Saksonię, która jednak przestała się liczyć w polityce europejskiej.

Fryderyk II dokonał dokonał wielu reform wewnętrznych. Zorganizował sprawną, szybką i fachową administrację. O przynależności do aparatu administracyjnego decydowało nie pochodzenie, a wykształcenie i zasługi. Zreformowane zostało szkolnictwo poprzez wprowadzenie w 1763 r. powszechnego nauczania dla mężczyzn. Fryderyk II Wielki zdobył sławę króla filozofa. Jego dwór w Poczdamie był ośrodkiem kultury, promieniującym na państwa Rzeszy Niemieckiej.

Król – filozof doprowadził do system rządów osobistych do perfekcji. Militaryzm realizowany przez tego władcę znalazł wyraz w rozbudowie armii. W roku 1786 r. armia Prus liczyła 195 tys. żołnierzy. Była to trzecia pod względem liczebności armia w Europie, po Austrii – 297 tys. żołnierzy i Rosji – 224 tys. żołnierzy.

Francja posiadała mniejszą armię niż Prusy, złożoną ze 182 tys. żołnierzy. Tak silne państwo pruskie wystąpiło później w walce o dominację w Niemczech z innym mocarstwem – Austrią.

Podobne prace

Do góry