Ocena brak

Proprium w intrerpretacji G. Allporta

Autor /Poldek Dodano /05.07.2011

Proprium interpretacji Allporta – chcąc uniknąć pomieszania pojęć i szczególnych konotacji terminów „ego” i „ja”, proponuje aby wszystkie funkcje „ja” czy „ego”, nazwać propriacyjnymi (proprius łac. – własny) funkcjami osobowości. Wszystkie te funkcje ( do których zalicza poczucie cielesnego ja, poczucie własnej tożsamości, szacunek dla samego siebie, zasięg swego ja, poczucie swej osobowości, racjonalne myślenie, obraz samego siebie, dążenia propriacyjne, styl poznawczy oraz funkcję poznawania) są rzeczywistymi i ważnymi fragmentami osobowości. Wszystkie cechuje niezwykła żarliwość i „poczucie doniosłości”. Można powiedzieć, że wspólnie tworzą one „proprium”. W tym właśnie regionie osobowości znajdujemy źródła tej spójności, która cechuje postawy, zamiary i oceny.

Proprium nie jest wrodzone, lecz rozwija się w czasie. Allport wyróżnia siedem aspektów w rozwoju proprium czy poczucia swej osobowości. W ciągu pierwszych trzech lat życia pojawiają się trzy spośród tych aspektów: poczucie cielesnego ja, poczucie ciągłości własnej tożsamości oraz szacunek dla samego siebie, czyli duma. Między czwartym a szóstym rokiem życia pojawiają się dwa dalsze aspekty: zasięg swego ja oraz obraz samego siebie. Gdzieś między szóstym a dwunastym rokiem życia dziecko uświadamia sobie, że może radzić sobie ze swymi problemami dzięki rozumowaniu i myśleniu.

W okresie dorastania pojawiają się zamiary, długoterminowe plany i odległe cele. Noszą one nazwę dążeń propriacyjnych. Tych siedem aspektów poczucia własnej osobowości stanowi proprium. Według Allporta pojęcie ja i ego można stosować przymiotnikowo dla określenia funkcji propriacyjnych w obrębie całej sfery osobowości, ale sądzi, że żaden z tych terminów nie powinien być stosowany jako rzeczownik. Nie istnieje żadne ego ani ja, działające jako jakiś byt odrębny od reszty osobowości.

Podobne prace

Do góry