Ocena brak

PROGRAM ZAJĘĆ SOCJOTERAPEUTYCZNYCH DLA DZIECI ZE SZKÓŁ PODSTAWOWYCH - Zasady prowadzenia zajęć: Tworzenie atmosfery afirmacji

Autor /Feliks Dodano /05.09.2011

Afirmacja polega na dostrzeganiu i podkreślaniu (komunikowaniu) pozytywnych doznań, dobrych cech i zdolności drugiego człowieka. Takie dokonania i cechy można znaleźć w każdej istocie ludzkiej, dlatego każdy może być afirmowany.

W trakcie zajęć należy dążyć do tego, aby afirmacja była wyłącznym sposobem odnoszenia się do drugiego człowieka. Świadomie rezygnuje się z krytyki, wytykania błędów, wskazywania wad i niedociągnięć. Zamiast tego podkreśla się dobre cechy, osiągnięcia (nawet małe), ukazuje pozytywne dążenie, motywacje.

Krytyka i inne negatywne wzmocnienia powodują zmniejszenie lub zablokowanie energii potrzebnej do pokonywania bieżących trudności, pojawiających się w trakcie uczenia. Długotrwała krytyka zmniejsza również wiarę w to, że w ogóle jest się w stanie je pokonać.

Sytuacja zagrożenia nie sprzyja spostrzeganiu i asymilowaniu sygnałów i informacji. Jeżeli w każdej chwili narażeni jesteśmy na krytykę, negatywną lub lekceważącą ocenę naszych działań, zmykamy się lub sami atakujemy.

Proces uczenia, niezależnie od tego, czy uczymy się współdziałania, porządku czy też reguł ortograficznych, jest efektywny, jeśli czujemy się odprężeni, bezpieczni. Tylko wówczas jesteśmy otwarci na nowe informacje. Aby dzieci mogły je przyjmować i rozwiązywać problemy, muszą mieć wiarę w siebie, muszą znać swoje pozytywne potencjały. Służy temu afirmacja.

Jakość afirmacji zależy głównie od sposobu kontaktowania się prowadzącego z dziećmi. To on musi modelować pozytywne odnoszenie się do siebie nawzajem innych osób oraz umiejętnie i delikatnie przerywać obecny we wzajemnych relacjach dzieci stereotyp ośmieszania, krytykowania i deprecjonowania. Trwałą i znaczną część aktywności nauczyciela powinno stanowić proponowanie dzieciom interakcji, w których afirmują się one wzajemnie oraz zachęcenie ich do wyrażania pozytywnych informacji i emocji.

Porzucenie przez dzieci stereotypu wzajemnej deprecjacji, krytykowania i odrzucania, i zastąpienie go podstawą afirmacji i wzajemnej życzliwości jest procesem trudnym i długotrwałym. Ponieważ wspomniany stereotyp wiąże się z podstawowym dla zaburzeń zagrożeniem poczucia własnej wartości, praca nad nim może rozciągać się na cały okres udziału dziecka w zajęciach.

Wprowadzenie normy życzliwości musi być powolne i cierpliwe. Nie należy spodziewać się szybkich efektów. W przypadku wielu dzieci oczekiwane zmiany mogą następować szczególnie powoli.

Tworzenie atmosfery afirmacyjnej na zajęciach polega m.in. na wprowadzeniu normy o unikaniu deprecjacji wzajemnej i krytyki oraz przeprowadzeniu wielu zajęć i gier, których podstawowym celem jest wypracowanie tej zasady oraz nauczenie dzieci dawania i przyjmowania (od siebie nawzajem i prowadzącego zajęcia) informacji afirmujących.

Korygująca funkcja zasady afirmacji

Większość trwałych urazów występujących u dzieci łączy się z zagrożeniem poczucia własnej wartości. Dzieje się tak niezależnie od tego, jakiego obszaru relacji urazy dotyczyły. Zastosowanie zasady afirmacji umożliwia przewartościowanie sądów poznawczych dotyczących samego siebie.

Wrażenie doceniania i sympatii przez prowadzącego zajęcia stanowi przeciwwagę dla przeżytych w przeszłości trudnych chwil z dorosłymi. Odebranie przez dziecko komunikatu, że jest lubiane i doceniane, znajduje się w sprzeczności z wyniesionymi z doświadczeń urazowych sądami o rzeczywistości.

Taki sam będzie efekt wyrażania sympatii i doceniania przez rówieśników dziecka.

Do góry