Ocena brak

Proces uczenia się

Autor /piegus Dodano /06.05.2014

Uczenie się służy włączaniu nowych informacji do bazy wiedzy. Dzięki temu zwiększają się umiejętności członków bazy i rosną możliwości ich praktycznego wykorzystania. Ponieważ baza wiedzy i umiejętności powstaje i rozwija się dzięki twórczemu udziałowi członków, a udział członków w jej praktycznym wykorzystywaniu jest ich prawem, że proces uczenia się jest z natur}' rzeczy procesem zbiorowym.

Uczenie się wzbogacające regionalną bazę wiedzy przybiera różne formy. Wiedza nieartykułowana powstaje przede wszystkim w wyniku uczenia się przez działanie i przez użytkowanie, a uzupełniana jest przez interaktywne uczenie się. Jest to bardziej zaawansowana forma uczenia się. Według niektórych autorów (Asheim, Dunford 1997), rozwija się ona wraz z wiedzą nazywaną lokalną (regionalną) wiedzą skodyfikowaną. Wiedzę tę odróżnia się od skodyfikowanej wiedzy

o charakterze uniwersalnym. Istnieje jednak różnica zdań co do tego, czy lokalną wiedzę skodyfikowaną trzeba tłumaczyć na pewną formę oderwaną od warunków specyficznych, aby mogła wejść do uniwersalnego obiegu. Ci, którzy nic widzą takiej potrzeby, dowodzą, iż takie tłumaczenie eliminowałoby specyficzne warunki działania regionów, zmniejszałoby zasób powstającej w tych warunkach wiedzy aglomeracji regionalnych, a w konsekwencji innowacyjny i konkurencyjny potencjał regionów.

Taki model uczenia się i innowacji jest alternatywą modelu liniowego i nosi nazwę modelu interaktywnego, skierowanego od dołu ku górze (Keeble, Wilkin-son 1999). Ma on tę właściwość, że obok innowacji małych i powszednich umożliwia tworzenie innowacji radykalnych. Możliwość taką daje zespolenie różnych czynników i rodzajów działalności twórczej.

W modelu interaktywnym uczenie się oraz powstawanie nowej i rozwój istniejącej wiedzy jest zorganizowane w postaci sieci gospodarczych, naukowych i na-ukowo-gospodarczych. Takie sieci to zintegrowane i skoordynowane zbiory relacji ekonomicznych, naukowych i technicznych osadzonych wewnątrz i na zewnątrz tworzących ją podmiotów oraz pomiędzy nimi. Podmiotami są: wynalazcy, technologowie, handlowcy, finansiści, konsumenci, organizatorzy i menedżerowie wraz z przedsiębiorstwami, urzędami i placówkami naukowymi, które reprezentują.

Niejednorodność wiedzy jest źródłem różnych poglądów na jej rolę w rozwoju gospodarczym. Kiedyś akcentowano rolę wiedzy uprzedmiotowionej w środkach technicznych, które są mobilne i mogą funkcjonować na podstawie uniwersalnej wiedzy skodyfikowancj. Związek z miejscem nic uwidaczniał się więc na pierwszym planie. Zgodnie z nowszym poglądem, jak to przedstawiono wyżej, kładzie się nacisk na znaczenie wiedzy nieuprzedmiotowionej, tkwiącej w otoczeniu miejscowym oraz w interakcji między tym otoczeniem, podmiotami gospodarczymi i badawczo-rozwojowymi.

Skomplikowany charakter interakcji i powstających na ich podstawie sieci wywołuje zapotrzebowanie na kolejne innowacje — innowacje organizacyjne i instytucjonalne — dzięki którym można promować kooperację, wymagającą z kolei wykształcenia nowych cech lokalnej społeczności i przedsiębiorczości (zaufanie, gotowość do współdziałania, respektowanie norm etyki gospodarczej, zdolność do samoorganizacji). Uczyć się muszą więc także organizacje i instytucje.

 

Podobne prace

Do góry