Ocena brak

Proces instytucjonalizacji w socjologii

Autor /Rick Dodano /29.07.2011

Od początku istnienia socjologii jednym z jej centralnych problemów był status rozmaitych bytów ponadjednostkowych: grup, organizacji, instytucji, kultury. Nieustannie zadawano pytanie o relacje jednostki i społeczeństwa. W języku nowoczesnej socjologii ujmuje się to jako problem relacji jednostki i rozmaitych struktur, które ją otaczają w społeczeństwie. Jak każda relacja, posiada ona dwie strony: jedna to wpływ struktur na jednostki, a druga to wpływ jednostek na struktury. Socjologowie klasyczni będący pod wrażeniem nowo odkrytej domeny rzeczywistości społecznej, skupili swoją uwagę na bytach ponadjednostkowych, całościach społecznych, traktując jednostkę jako epifeno-men, uboczny produkt społeczeństwa niegodny szczególnego zainteresowania, a poza tym badany przecież przez psychologię.

Dopiero później pojawiło się spostrzeżenie, że struktury społeczne nie rodzą się z niczego, lecz są efektem działań ludzkich, krystalizującym się, utrwalającym, kumulującym w złożonym procesie morfogenezy. Niezwykle istotnym aspektem morfogenezy jest artykulacja i krystalizacja struktury normatywnej, czyli kulturowych wzorów, reguł, norm czy wartości. Nawiązując do wprowadzonego wcześniej normatywnego rozumienia instytucji, mówić tu będziemy o procesie instytucjonalizacji. Dopiero wtedy, gdy oczekiwania społeczne są zinstytucjonalizowane, oddziałują one zwrotnie na ludzkie działania jako ich ograniczające ramy, ale także niezbędne społeczne zasoby, z których ludzie czerpią idee na temat właściwych celów, do których warto zmierzać (wartości), oraz właściwych sposobów ich osiągania (normy).

Podobne prace

Do góry