Ocena brak

PRÓBY RUMIENIOWE

Autor /kajaK Dodano /13.12.2012

Próby rumieniowe polegają na ocenie powstających zmian rumieniowych na skórze (zwykle pleców) pod wpływem kontrolowanych dawek promieniowania słonecznego lub poszczegól­nych pasm widma tego promieniowania. Do badania używa się najbardziej czynne biologicznie pasma widma promieniowania słonecznego, tj. promieniowanie ultrafioletowe: ultrafiolet B (UVB) - promienie o długości fali 290-320 nm. które posiadają własności rumieniotwórcze. ultrafiolet A (UVA) - promienie o długości 320-400 nm, które z kolei posiadają właściwości wywoływania bezpośredniego i nietrwałego przebarwienia. Może być też użyte promieniowa­nie widzialne.
W próbach fototoksycznych ocenia się zmiany skórne o typie rumieniowym pod wpływem promieniowania UVA po zadziałaniu dodatkowo na skórę substancji fototoksycznych (środków naturalnych - wyciągów z roślin i środków syntetycznych zwanych psoralenami). W próbach fotoalergicznych ocenia się zmiany na skórze o typie wyprysku pod wpływem promieniowania ultrafioletowego lub światła widzialnego po zadziałaniu na skórę dodatkowo alergenów.
CZEMU SŁUŻY BADANIE?
Próby rumieniowe służą do badania osobistej wrażliwości (skóry) na poszczególne długości promieniowania słonecznego: UVA, UVB, promieniowanie widzialne. Próby fototoksyczne służą do oceny nadmiernej wrażliwości skóry na UVA w obecności chemicznych środków fototoksycznych, natomiast próby fotoalergiczne służą do stwierdzenia powstawania skórnych odczynów alergicznych na niektóre substancje jedynie pod wpływem promieniowania ultra­fioletowego lub widzialnego.
Próby rumieniowe wykonuje się przy użyciu specjalnej lampy imitującej promieniowanie słoneczne lub z podziałem na emitowane promieniowanie UVB, UVA i promienie widzialne.
Próby rumieniowe
W obrębie pleców naświetla się X pól skóry wielkości około 1,5 cm lampą emitującą promienie UVB w dawkach wzrastających od 0.02 do 0.16 J/cm (ryc. 10-4). Próby odczytuje się po 20 minutach, po 1, 2. 3. 6. 12 i 24 godzinach oraz po 2, 3, 4 i 5 dobach. W badaniu chodzi o określenie progu rumieniowego - minimalnej dawki rumieniowej (MHD). tj. najniższej dawki, która powoduje wystąpienie rumienią na skórze. U osób z. nadwrażliwością rumień pojawia się przy niższej dawce napromienienia niż u osób zdrowych. Norma dla MHD w naszej populacji wynosi 0,05-0.07 J/cm . W badaniu bierze się pod uwagę okres imania nadmiernej reakcji rumieniowej oraz wystąpienie i czas trwania odczynu izomorficznego tzn. imitującego zmianę chorobową. Odczyn na promieniowanie UVA bada się stosując na 5 pól skóry dawkę 2 - 10 J/cm-. Odczytu dokonuje się po upływie od kilku do 24 godzin.
W przypadku prawidłowej minimalnej dawki rumieniowej można sprawdzić, czy istnieje zjawisko fotonasilenia. Polega ono na wzmacnianiu reakcji na promieniowanie ultrafioletowe UVA i UVB. jeśli naświetlanie UVB stosuje się przed lub po naświetlaniu UVA.
JAK NALEŻY ZACHOWYWAĆ SIĘ PO BADANIU?
Nie ma specjalnych zaleceń.
MOŻLIWE POWIKŁANIA PO BADANIU
Brak praktycznie powikłań. Wyjątkowo może wystąpić przejściowe zaostrzenie choroby lub wystąpienie zmian chorobowych w miejscach naświetlanych na plecach. Badanie może być powtarzane wielokrotnie i wykonywane u pacjentów w każdym wieku. Prób fototoksycznych ilótoalergicznych nic w \ konuje się u kobiel ciężarnych.

Podobne prace

Do góry