Ocena brak

Problemy poradnictwa w procesie rewalidacji osób niepełnosprawnych - Próba syntezy

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

Dość powszechnie przyjmuje się, iż wszelkie działania podejmowane w zakresie poradnictwa, doradztwa powinny mieć zawsze na celu promocję autonomii grupy osób niepełnosprawnych oraz zapewnienie im samodziel­ności ekonomicznej, jak i najpełniejszej integracji społecznej. Z drugiej strony podkreśla się, że optymalizacja przedstawionych wyżej procesów może być osiągnięta przez współdziałanie różnych gałęzi medycyny, stworzenie od­powiednich warunków środowiskowych z uwzględnieniem szeroko poję­tych aspektów oświatowych, społecznych i ekonomicznych. Szczególne znaczenie nadaje się tu przedsięwzięciom skierowanym na profilaktykę i wczesną interwencję.

Takie ujecie definiuje poradnictwo - w procesie rewalidacji - jako:

  • zespół czynności profesjonalnych skupiających wokół swej działalno­ści specjalistów reprezentujących różne dyscypliny wiedzy;

  • komplementarny zespół czynności zorientowany na profilaktykę lub(i) wspieranie osoby niepełnosprawnej w procesie odzyskiwania utra­conych przez nią w wyniku choroby (urazu) możliwości funkcjonowa­nia, zachodzący w określonej interakcji społecznej;

  • zorganizowane społeczne działanie spełniające wymogi niesienia au­tentycznej pomocy innym (uwarunkowanej motywacją empatyczno-autoteliczną);

  •  proces postępowania polegający na dążeniu do optymalizacji rozwią­zywania problemów egzystencjalnych pojedynczych osób i ich rodzin.

Jeżeli więc mówimy o poradnictwie w procesie rewalidacji, należy zwró­cić uwagę, że nie ma ono charakteru jednorodnego. Oparcie się tylko na pewnych przesłankach pociąga za sobą poważne konsekwencje co do sposo­bu traktowania pacjenta oraz zakresu, w jakim uwzględniany będzie kon­tekst społeczny. Często bywa np. tak, że ma ono charakter „kliniczny", „ga­binetowy". Skupia się w zasadzie na badanej jednostce i jej problemach psychofizycznych. Nie zawsze zgłębiane są uwarunkowania rodzinne, śro­dowiskowe, społeczne, ekonomiczne itp.

Jak się wydaje, szczególnego zna­czenia nabierają tu wzajemne relacje: choroba-niepełnosprawność a rodzina oraz potrzeba integralnego i ekologicznego podejścia do udzielanej porady. Po drugie, nie może ona przyjąć postaci jednoetapowej i jednosytuacyjnej, lecz winna towarzyszyć terapii i zabiegom usprawniającym na różnych jej etapach - w tym w przejściu z jednej formy kształcenia do drugiej, a po jej zakończeniu - w podjęciu pracy zawodowej, szerzej: integracji w środowi­sku.

Do góry