Ocena brak

Problemy poradnictwa w procesie rewalidacji osób niepełnosprawnych - Poradnictwo rodzinne w procesie rewalidacji

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

Z dostępnych danych wynika, że liczba rodzin w Polsce kształtuje się w granicach 11,5 min. Ocenia się, że znajduje w nich opiekę około półmiliono­wa zbiorowość przewlekle chorych i niepełnosprawnych. Problemy rodzinne pojawiają się w związku z wymaganiem zgodnego współdziałania społeczności domowej w czasie chorowania, leczenia i rewa­lidacji oraz zapewnienia tych wszystkich warunków, które są niezbędne do prawidłowej organizacji opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym, a zara­zem stworzenia odpowiedniej atmosfery życia rodzinnego.

Poradnictwo rodzinne uwzględnia w szerokim zakresie skomplikowaną i złożoną problematykę zdrowia, choroby oraz rehabilitacji. Chodzi o to, by zaprojektować we współpracy z rodziną program rewalidacji, obejmujący szeroki zakres długotrwałych i zindywidualizowanych usług. Program po­winien być niezwłocznie wprowadzony, gdy tylko anomalia rozwojowa sta­nie się faktem. Obejmuje on kolejne etapy procesu rehabilitacji, dzięki czemu można zapobiec konieczności nadmiernego uzależnienia od instytucji pomocowych. Bez względu na charakter i stopień uszkodzenia, obejmować po­winien wszystkie elementy wsparcia psychologicznego i oświatowego, tak aby rodzina mogła w sposób racjonalny zaakceptować zaistnienie niepełno­sprawności u dziecka. Wymaga to ponadto przygotowania jej do podejmo­wania działań usprawniających, bezpośrednio lub pośrednio w dziedzinie rewalidacji.

Implikacją tego założenia są programy zorientowane na rodzinę, których istotą jest zapobieganie możliwości wystąpienia dodatkowych zaburzeń w rozwoju dziecka oraz minimalizowanie już występujących, a ponadto prze­ciwdziałanie wystąpieniu czynników dezorganizujących funkcjonowanie ro­dziny. Ich wdrożenie zwykle poprzedza diagnoza rzeczywistych potrzeb, i ponadto ustalenie gotowości i otwartości rodziny na interwencję z zewnątrz w postaci profesjonalnego wsparcia. W obręb tak pojętych usług pomocowych wchodzą wielozakresowe świadczenia zdrowotne, psychologiczne, edukacyjne, materialne, prawne itp. (por. Z. B. Gaś, 1998; M. Piszczek, 1998 i inni).

W prowadzonym poradnictwie dla rodziców dąży się przede wszystkim do tego, by problemy te przestały być już wyłącznie domeną intuicyjnego postępowania, które jest czynnikiem istotnym, ale w wielu wypadkach niewystarczającym. Winno ono uwzględniać zarówno czynniki egzogenne (pochodzące z zewnątrz), jak i endogenne (pochodzące z wewnątrz), mające wpływ na człowieka i jego niepełnosprawność. Gdy rozszerza się zakres wiedzy o dziecku (lub innej osobie z kręgu rodziny), jego możliwościach rozwojowych i przyjścia mu z pomocą, to zmniejsza się poczucie przygnę­bienia nieszczęściem, beznadziejności i wzrasta zarazem chęć do wysiłku i działania.

Sprzyja to kształtowaniu się tzw. „postaw walczących", „twar­dości życiowej", niezbędnej dozy optymizmu, wiary w przyszłość czy też świadomości sprawowania kontroli nad zaistniałą sytuacją. Ważną rolę ma tu do spełnienia doradca rehabilitacyjny wyjaśniający mechanizm zachowa­nia danej jednostki, jej trudności i problemy (w tym i te powstające wskutek niewłaściwego postępowania rodziny). Dodatkowym wzmocnieniem może być grono ludzi, z którymi rodzina ma silne, oparte na bezpośrednich sto­sunkach, więzi zapewniające wsparcie społeczne.

Czy istniejąca sieć poradnictwa wypełnia potrzeby w tym zakresie? Wy­daje się, że nie. Jawi się zatem potrzeba powołania poradni międzyresorto­wych służących pomocą w rozwiązywaniu problemów medycznych, psy­chologicznych, socjalnych, prawnych. Istotne jest utworzenie odpowiednich struktur i instytucji wykorzystują­cych najefektywniejsze procedury informacyjne, w celu zaspokojenia potrze­by informacji na temat wszelkich aspektów niepełnosprawności w kontek­ście rodzinnym.

Podobne prace

Do góry