Ocena brak

Problemy poradnictwa w procesie rewalidacji osób niepełnosprawnych - Doradca rehabilitacyjny a wspomaganie dziecka i rodziny

Autor /Oskar Dodano /02.09.2011

Rozumienie problemów, trudności, bólów psychicznych przeżywanych przez osoby niepełnosprawne (i ich rodziny) stanowić może podstawę do odpowiednio organizowanego (udoskonalonego) poradnictwa. Wymaga to postrzegania go jako procesu spersonalizowanego, stałego i skoordynowa­nego, w którym doradca raczej reprezentuje poradnictwo „dialogowe" i peł­ni rolę konsultanta. Oznacza to m.in., że pozostaje on w „przestrzeni" jednostki w określonej „odległości", która by pozwalała na jej podmiotowe traktowanie. Niezależnie jednak od tego, czy doradca będzie ekspertem, informatorem, spo­legliwym opiekunem, czy też przyjmie postawę leseferysty, powinien znać i umieć stosować wiedzę o istocie niepełnosprawności, a w szczególności:

  • znać rodzaje i stopnie niesprawności, możliwości rozwojowe, w tym zachowane sprawności i umiejętności, postawy (z uwzględnieniem te­go, co nurtuje przeżycia tych osób), zainteresowania, możliwościkształcenia ogólnego i zawodowego (w aspekcie osiągnięcia pewnego poziomu niezależności);

  • znać jednostkowe i środowiskowe uwarunkowania skuteczności pro­cesu rehabilitacji, a w szczególności rozumieć percepcję społeczna skutków niesprawności i jej wpływ na funkcjonowanie społeczne i osobowość jednostki niepełnosprawnej;

  • znać i rozumieć problemy społeczne i psychologiczne nurtujące rodzi­ny w sytuacji choroby-niepełnosprawności;

  • znać i umieć dokonywać oceny dynamiki osobowościowej, postaw, zainteresowań, motywacji, poziomu sprawności oraz zdolności do ich nabywania w procesach edukacyjnych, uwzględniając zarazem uzgo­dnioną definicję problemu osoby badanej;

  • znać prawodawstwo ogólne i szczegółowe dotyczące problemów re­walidacji oraz systemu świadczeń socjalnych i innych ukierunkowa­nych na jednostkę (rodzinę);

  • znać strukturę organizacyjną społeczności lokalnej, tzw. „sieć społecz­ną" oraz rozwijać, uaktywniać tkwiące w niej możliwości i korzystnie ukazywać ich rolę w rewalidacji (por. A. Hulek, 1993; H. Larkowa, 1987; H. Sęk, 1993 i inni).

Tak więc profesjonalny doradca rehabilitacyjny nie może posługiwać się jedynie wiedzą czerpaną z własnego doświadczenia, ale powinien kierować się przede wszystkim zweryfikowanymi teoriami naukowymi, wiedzą usy­stematyzowaną oraz oczekiwaniami pacjentów. Tym samym musi posiadać wiedzę nie tylko o tym, „jak radzić", ale także szerszą wiedzę ogólną na te­mat radzenia i doradzania, ogólnych zasad etycznych dotyczących udziela­nej pomocy, oraz jej celów, metod i technik działania, w tym także oczekiwa­nych efektów. Rodzi to potrzebę permanentnego aktualizowania wiedzy doradcy, dostarczania mu bieżącej informacji specjalistycznej, wyposażenia zaplecza metodyczno-organizacyjnego oraz przyjęcia odpowiedniego tren­du działalności wspomagającej. Potwierdzają to m.in. wyniki badań, które wskazują na potrzebę szkolenia i wyposażania doradców zawodowych w komplementarne informacje z zakresu poradnictwa zawodowego dla osób niepełnosprawnych w kontekście złożonej problematyki rehabilitacji zawo­dowej (zob. H. Sokołowska, 1998).

Do góry