Ocena brak

Problemy lecznicze narządu ruchu

Autor /carbonara Dodano /02.12.2013

Kompleksowe leczenie uszkodzeń narządu ruchu nie jest łatwe, a szczególne trudności nastręcza u ludzi młodych i u sportowców.

Podobnie jak w wielu grupach profesjonalnych, tak i w sporcie osobowość chorego ma duży wpływ na przebieg leczenia i następstwa choroby.

Sportowcy wyczynowi są szczególnie podatki na nerwice sytuacyjne, powstające w zetknięciu się z ostrą lub przewlekłą chorobą urazową, w wyniku czego należy zawsze liczyć się z powikłaniami, m. in. z charakteropatią. Nierzadko też przyzwyczajenie do określonych metod leczenia - leczenie ludowe, metody leczenia irracjonalnego, itp. - powodują wywieranie nacisków na lekarza i szukanie pomocy w wielu ośrodkach leczniczych, zmiany leczenia bez uprzedzenia lekarza prowadzącego itp. Powoduje to nierzadko nieodwracalne następstwa, spowodowane opóźnieniem prawidłowego leczenia, stosowaniem leczenia szkodliwego dla danego procesu chorobowego (czy jego fazy), a niekiedy nawet prowadzi do zaburzeń zdrowia psychicznego i charakteropatii.

Chęć czy konieczność przywrócenia idealnego zdrowia powoduje często wskazania do leczenia operacyjnego, i z lekarskiego punktu widzenia sytuację taka należy ocenić jako prawidłową. Jednak niekiedy wskazania do leczenia operacyjnego kształtowane są pod wpływem życzeń lub żądań pacjenta czy jego rodziny przekonanych, że leczenie operacyjne nie tylko stwarza lepsze warunki do osiągnięcia sprawności fizycznej ale zawsze jest jednoznaczne ze skróceniem czasu choroby. Ponieważ jednak operacja nie zawsze skraca okres leczenia, o czym pacjent nie jest poinformowany, nierzadko dochodzi do konfliktów podważających autorytet lekarza i wzbudzających niewiarę w stosowane metody leczenia.

W wielu uszkodzeniach przewlekłych narządu ruchu oprócz zagadnień natury medycznej trzeba rozwiązać zagadnienia prawne. Dzieje się tak, np. jeśli u pacjenta, którym może być sportowiec, pojawia się zespół cieśni - np. cieśń stawu ramiennego, lub też zespół ciasnoty przedziału powięziowego, np. w obrębie łydki. W tych przypadkach dolegliwości (czy np. dyskomfort) związane są nierzadko tylko z intensywnym, treningiem. Poza tym pacjent nie odczuwa żadnych dolegliwości.

Tak więc wskazania do leczenia operacyjnego są względne i niektórzy lekarze nie chcą podejmować się leczenia operacyjnego z uwagi na istniejące zawsze ryzyko operacyjne (wczesne i późne powikłania, wystąpienie trwałego kalectwa itp.) Sprawa nabiera szczególnego znaczenia w przypadku młodocianych, kiedy to zgodę na operację podpisują rodzice i opiekunowie, którzy mogą działać pod takim czy innym wpływem (względy finansowe, prestiżowe) i wywierać presję na samego sportowca - „przedmiot” operacji.

 

Podobne prace

Do góry