Ocena brak

Problem alienacji elit politycznych

Autor /Ted Dodano /15.07.2011

Alienacje są głównym przykładem patologii elit politycznych. Zgodnie z tym, w definicjach konfliktowych interes elity zawsze jest realizowany kosztem rządzonych. Alienacja może być ujęta dwuwymiarowo. Obiektywny wymiar to stan braku zależności między interesami społeczeństwa a elit. W wymiarze subiektywnym najczęściej mówi się o społecznym braku poczucia wpływu na działania i decyzje władz, a ze strony elit – o wrażeniu odrębności i oderwania od społeczeństwa (podział my i oni). Znamienne są tu skojarzenia społeczeństwa na poziomie potocznym z polityką. Alienacja może się tworzyć na poziomie psychicznym (poczucie wyobcowania elit) jak i strukturalnym (obszar świadomościowo kulturowy).

Elita postrzega samą się jako awangardę polityczną, która może działać w interesie (imieniu) ogółu. Społeczeństwo postrzega jako kiepsko poinformowane, niekompetentne. W związku z tym konsultacje i wymiana informacji występują na poziomie minimalnym.

W systemach demokratycznych alienacja elit wiąże się z mechanizmami wyłania reprezentacji oraz dostępem do grona elit (dążenie do hermetyzacji i ekskluzywności).

Później jest wiele bełkotu o psychologii (generowanie poczucia wyobcowania, polaryzacja elit, deprywacja i frustracja). Warto z tego zapamiętać pogląd Webera, że alienację wzmaga biurokracja, ze względu na charakterystykę swojego działania i funkcjonowania (skojarzyła mi się pani na poczcie, przepraszam). Dalej jest jeszcze Michels, który twierdzi, że partie polityczne w prostej linii w konserwatywny sposób dążą do utrwalania i wzmacniania struktur, więc daje nam to pełny obraz.

Podobne prace

Do góry