Ocena brak

Prezydent Francji

Autor /Jerzy Dodano /21.06.2011

- konstytucja francuska poświęca osobie prezydenta 16 artykułów, czyniąc z niego realnego szefa władzy wykonawczej 

- prezydent jest politycznie nieodpowiedzialny

- 5 letnia kadencja; nie może być odwołany przed upływem kadencji; brak ograniczenia reelekcji

- zostaje pociągnięty do odpowiedzialności karnej tylko w przypadku zdrady stanu

- odwołuje i powołuje rząd, nie będąc prawnie związany jakimikolwiek konsultacjami politycznymi

- jest szefem rządu, przewodniczy posiedzeniom Rady Ministrów

- podpisuje ordonanse (dekrety z mocą ustawy) i dekrety wprowadzane przez rząd

- jest najwyższym zwierzchnikiem sił zbrojnych

- wypełnia decydującą rolę na tle stosunków międzynarodowych

- w razie zwolnienia się stanowiska prezydenta zastępuje go przewodniczący Senatu (nie ma wiceprezydenta)

- wybory przeprowadzone są w dwóch turach; mandat dostaje ten który uzyska bezwzględną większość głosów; jeżeli nie to do drugiej tury przechodzi dwóch kandydatów

- uprawnienia osobiste (nie wymagają kontrasygnaty):

* nominacja premiera i trzech członków Rady Konstytucyjnej,

* powołanie przewodniczącego Rady,

* zwoływanie posiedzeń Rady,

* ogłaszanie referendum (z inicjatywa przeprowadzenia referendum może wystąpić każda z izb lub premier; uchwaloną w referendum ustawę prezydent musi podpisać)

* rozwiązanie Zgromadzenia Narodowego,

* kierowanie orędzia do parlamentu- kontrasygnacie podlegają:

* promulgacja ustaw

* ratyfikacja umów międzynarodowych

* inicjatywa przy zmianie konstytucji- uprawnienia osobiste o charakterze nadzwyczajnym (art. 16) które może wprowadzić w życie po odbyciu konsultacji z premierem, przewodniczącymi izb parlamentu i przewodniczącym Rady Konstytucyjnej – jest zobowiązany do odbycia konsultacji, ale nie jest nimi związany.

Konstytucja zna tylko trzy ograniczenia:

1. działalność prezydenta ma zmierzać w kierunku umożliwienia władzom konstytucyjnym przystąpienia do powierzonych im zadań w jak najkrótszym czasie.

2. podjęte środki muszą być usprawiedliwione okolicznościami które spowodowały zastosowanie art. 16.

3. prezydent nie może rozwiązać Zgromadzenia Narodowego w okresie stosowania art. 16.

W okresie obowiązywania art. 16 prezydent praktycznie nie jest kontrolowany, ma odbyć tylko konsultacje z Rada Konstytucyjna ale ma zapewnioną swobodę działań.

Jako druga formę kontroli należy wymienić zebranie się parlamentu z mocy prawa na sesję nadzwyczajną i prezydent nie może zamknąć sesji -> budzi wątpliwość skoro wszystkie uprawnienia parlamentu ulegają zawieszeniuZastosowanie art. 16 zależy od spełnienia dwóch warunków:

1. bezpośrednie zagrożenie Republiki, terytorium, niepodległości, integralności lub obowiązek wykonania umowy międzynarodowej

2. fakt przerwania regularnego funkcjonowania konstytucyjnych władz publicznychArt.16 zastosował de Gaulle w 1961 zwracając się do narodu z orędziem.Duża dowolność interpretacji tego artykułu.Cohabitation, koabitacja – współistnienie prezydenta reprezentującego odmienna orientację polityczną niż większość parlamentarna i wyłoniony przez nią rząd.Inicjatywę w sprawie postawienia w stan oskarżenia prezydenta mają członkowie obu izb, a wniosek wymaga podpisów 1/10 wszystkich deputowanych lub senatorów. W stan oskarżenia stawia Zgromadzenie i Senat podejmując uchwałę absolutną większością głosów. Po wpłynięciu wniosku do Zgromadzenie powołuje specjalną komisję, która przygotowuje specjalną rezolucję uchwalana przez obie izby w identycznym brzmieniu. Rezolucja jest przekazywana prokuratorowi generalnemu przy Sądzie Kasacyjnym. Oskarżenie rozpatruje Najwyższy Trybunał Sprawiedliwości składający się z 24 sędziów i 12 zastępców (każda z izb wybiera 12 sędziów i 6 zastępców spośród swoich członków).Dotychczasowi prezydenci: 

Charles de Gaulle

Georges Pompidou

Valéry Giscard d'Estaing

François Mitterrand

Jacques Chirac - 17 V 1995 – 16 V 2007

Nicolas Sarkozy – obecnie

Podobne prace

Do góry