Ocena brak

Prezydenci Stanów Zjednoczonych

Autor /lolekbocian Dodano /10.05.2012

Szczęśliwie dla Stanów Zjednoczonych ich pierwsi prezydenci byli wybitnymi politykami, z których wielu zapisało się w historii świata.

Późniejszym prezydentom Stanów Zjednoczonych trudno było dorównać pierwszym przywódcom tego państwa, gdyż George Washington i Thomas Jefferson, zwani przez Amerykanów „ojcami założycielami", ustawili poprzeczkę bardzo wysoko. Sprawujący urząd prezydenta nieco później, między innymi Abraham Lincoln i Franklin Delano Roosevelt, okazali się również wybitnymi politykami, którzy dowiedli swej wielkości w trudnych sytuacjach.

George Washington (1732-99; prezydent 1789-97). Jako pierwszy prezydent Stanów Zjednoczonych dowodził armią amerykańską w wojnie o niepodległość i miał znaczący głos na konwencji konstytucyjnej (1787). W czasie jego prezydentury trwała walka polityczna między federalistami a demokratami Jeffersona. Po dwóch kadencjach odmówił kandydowania w kolejnych wyborach, co stało się regułą, złamaną dopiero przez czterokrotną kadencję F. D. Roosevelta.

John Adams (1735-1826; prezydent 1797-1801). Czołowy uczestnik konwencji konstytucyjnej, jego podpis znajduje się pod Deklaracją Niepodległości. Przed objęciem urzędu prezydenta sprawował funkcję wiceprezydenta w gabinecie George'a Washingtona.

Thomas Jefferson (1743-1826; prezydent 1801-09). Jefferson osobiście przygotował zarys Deklaracji Niepodległości. Za prezydentury Washingtona objął urz|d sekretarza stanu, jednak zrezygnował z funkcji w proteście przeciwko prowadzonej przez prezydenta polityce powiększania uprawnień rządu centralnego. Jefferson był wszechstronnie wykształcony, miał swój udział w projekcie budowy nowej stolicy państwa, Waszyngtonu. Jako prezydent prowadził politykę ograniczania prerogatyw rządu federalnego; zaaranżował także zakup terytorium Luizjany od Francji. W czasie drugiej kadencji Jeffersona nastąpił wzrost napięcia w stosunkach z Wielką Brytanią i Francją z powodu ich polityki handlowej.

James Madison (1751-1836; prezydent 1809-17). Madison należał do czołowych myślicieli, którzy przeprowadzili uchwalenie konstytucji w roku 1787. Zwano go nawet „mistrzem konstytucjonalistą". Zanim został wybrany na prezydenta, pracował w gabinecie Jeffersona. Napięcie w stosunkach z Wielką Brytanią i działania zwolenników agresywnej polityki zagranicznej, którzy chcieli zaanektować Kanadę, doprowadziły w końcu do wojny z Wielką Brytanią trwającej do roku 1815 (choć pokój podpisano w roku 1814!).

James Monroe (1758-1831; prezydent 1817-25). Ten ostatni z „ojców założycieli" na stanowisku prezydenta był wcześniej sekretarzem stanu w gabinecie Madisona. W polityce zagranicznej doszedł do porozumienia z Kanadą w sprawie granic. Jego sekretarz stanu, John Quincy Adams, był autorem doktryny, która przeszła do historii jako doktryna Monroe'a. Zgodnie z nią Stany Zjednoczone nie dopuszczały dó interwencji państw europejskich w krajach Ameryki Północnej i Południowej; stała się ona jedną z podstawowych zasad dyplomacji amerykańskiej. Jeśli chodzi o sprawy wewnętrzne, Monroe doprowadził do tzw. kompromisu Missouri będącego próbą rozwiązania statusu niewolnictwa w USA (określono w nim granice między stanami „niewolniczymi" i „wolnymi").

John Quincy Adams (1767-1848; prezydent 1825-29). John Quincy Adams, syn Johna Adamsa, drugiego prezydenta USA, był sekretarzem stanu w gabinecie Monroe'a. Jako prezydent przeciwstawia} się rosnącym wpływom demokratów kierowanych przez Andrew Jacksona i z tego powodu stracił popularność.

Andrew Jackson (1767-1845; prezydent 1829-37). Wywodził się z terenów tak zwanego pogranicza, był prawnikiem i przedsiębiorcą, zrobił także karierę w wojsku - miał na swoim koncie zwycięstwa w walkach z Brytyjczykami i Indianami. Dzięki populistycznemu programowi, w którym opowiadał się między innymi za przyznaniem praw wyborczych nowym grupom obywateli, był bliski zwycięstwa wyborczego w roku 1824. Jackson atakował instytucje centralne, takie jak Bank Stanów Zjednoczonych, a jednocześnie rozszerzył zakres władzy prezydenckiej.

Martin Van Buren (1782-1862; prezydent 1837-41). Van Buren odnosił sukcesy polityczne jako gubernator w stanie Nowy Jork, pracował w gabinecie Jacksona. Za jego prezydentury na rynku finansowym wybuchła panika, a kroki, które podjął, by przywrócić zaufanie do rządu, zostały źle przyjęte przez członków jego własnej partii. W roku 1848 kandydował w wyborach z ramienia partii ludowej Free Soil.

William Harrison (1773-1841; prezydent 1841). Harrison dowodził siłami amerykańskimi, które pokonały wodza Tecumseha w bitwie pod Tippecanoe w roku 1811. Prowadził swą kampanię pod hasłem „Tippecanoe oraz Tyler". John Tyler był zastępcą Harrisona i został prezydentem, gdy ten zmarł po miesiącu urzędowania.

John Tyler (1790-1862; prezydent 1841-45). Tyler był pierwszym wiceprezydentem, który objął najwyższy urząd w państwie po śmierci wybranego w wyborach prezydenta. Nie potrafił dojść do porozumienia z innymi wpływowymi politykami ze swojej partii. Za jego prezydentury Stany Zjedr noczone zaanektowały Teksas.

Niewolnictwo i secesja

James Polk (1795-1849; prezydent 1845-49). Polk był demokratą związanym z Jacksonem. Wybrany został dzięki agresywnej kampanii pod hasłem „54,40 albo wojna", które nawiązywało do współrzędnych geograficznych proponowanej granicy Oregonu, o którą trwał spór z Wielką Brytanią. Polk zdołał rozwiązać konflikt na drodze porozumienia. Jednocześnie jednak rozpoczął wojnę z Meksykiem i zaproponował aneksję Kalifornii.

Zachary Taylor (1785-1850; prezydent 1849-50). Tylor, weteran walk z Seminolami, odniósł spektakularny sukces w wojnie z Meksykiem (1846-48). Gdy został wybrany prezydentem, opowiedział się jasno przeciwko niewolnictwu, jednak zmarł, zanim zdąży) dojść do porozumienia w tej sprawie ze stanami południowymi.

Miliard Fillmore (1800-74; prezydent 1850-53). Fillmore, objąwszy urząd po Taylorze, działał bardziej ustępliwie wobec stanów niewolniczych. W roku 1850 podpisał z nimi porozumienie będące próbą kompromisu, jednak jego partia nie zgadzała się na wprowadzenie proponowanej przez niego ustawy o zbiegłych niewolnikach i nie zgłosiła jego kandydatury w kolejnych wyborach. W roku 1856 startował więc z ramienia partii Know Nothing („nic nie wiem").

Franklin Pierce (1804-69; prezydent 1853-57). Pierce był kandydatem kompromisowym z ramienia podzielonej Partii Demokratycznej i nie potrafił załagodzić konfliktu dotyczącego niewolnictwa i zakresu samodzielności władz stanowych, które dzieliły społeczeństwo. Podpisał ustawę Kansas Nebaraska, która wprowadzała zasadę samostanowienia nowch terytoriów wobec niewolnictwa. Kompromis z Missouri w sprawie niewolnictwa przestał obowiązywać, a w Kansas wybuchły walki między zwolennikami niewolnictwa.

James Buchanan (1791-1868; prezydent 1857-61). Buchanan nie był w stanie rozwiązać rozdzierającego naród sporu na temat niewolnictwa i zakresu suwerenności stanów. Kiedy w roku 1860, stany południowe zaczęły kolejno ogłaszać secesję, nie zareagował.

Abraham Lincoln (1809-65; prezydent 1861-65). Był prawnikiem-samoukiem, zdobył sławę w czasie sporów prawnych trwających podczas wyborów do senatu w roku 1858. Nominowany był przez nowo powstałą Partię Republikańską, a jego elekcja wywołała secesję stanów południowych. Poprowadził siły Unii przeciwko buntownikom i choć nie miał talentu militarnego, jego zdecydowanie i zdolności przywódcze miały decydujące znaczenie dla zwycięstwa. W roku 1863 proklamował zniesienie niewolnictwa. W listopadzie tego roku wygłosił tzw. mowę gettysburgską, w której zawarł swój pogląd na istotę demokracji. Zginął, w zamachu przeprowadzonym przez Wilkesa Bootha w kwietniu 1865 roku.

Andrew Johnson (1808-75; prezydent 1865-69). Johnson, wiceprezydent od roku 1864, był działaczem Partii Demokratycznej z Tennessee jj przeciwnym secesji. Po zamachu na Lincolna stanął przed trudnym zadaniem zjednoczenia narodu podzielonego w czasie wojny secesyjnej. Jego polityce sprzeciwiali się agresywni republikanie W Kongresie, a także członkowie jego własnego gabinetu, szczególnie sekretarz wojny Edwin Stan ton. Konflikt osiągnął takie nasilenie, że rozpoczęto procedurę odsunięcia go od władzy. Jego przeciwnikom zabrakło tylko jednego głosu.

Ulyssess S. Grant (1822-85; prezydent 1869-77). Grant należał do najwybitniejszych dowódców amerykańskich w historii. Po zwycięstwach na zachodnim teatrze działań w wojnie secesyjnej został mianowany głównodowodzącym wojsk Unii, a jego talent strategiczny przyczynił się do pokonania konfederacji. W jego administracji panowała jednak korupcja i wybuchały skandale obyczajowe.

Rutherford Hayes (1822-93; prezydent 1877-81). Hayes byl republikaninem z Ohio. Przegrał w głosowaniu powszechnym w roku 1876, ale został prezydentem na mocy tzw. kompromisu 1877, zawartego przez polityków Partii Republikańskiej i Partii Demokratycznej. Za jego rządów zakończyła się era rekonstrukcji na Południu - zlikwidowano między innymi administrację wojskową.

James Garfield (1831-81; prezydent 1881). Był oficerem, który został kongresmenem z ramienia Partii Republikańskiej. Garfield wywołał podział wśród republikanów, mianując Jamesa Blaine'a sekretarzem stanu. W lipcu 1881 roku został postrzelony przez Charlesa Guiteau, któremu odmówił nominacji, i we wrześniu zmarł.

Ku światowej potędze

Chester Arthur (1830-86; prezydent 1881-85). Arthur, który objął urząd prezydencki po Garfieldzie, był ściśle związany z republikańską „starą gwardią", jednak gdy został prezydentem, nie chciał być postrzegany jako reprezentant interesów tylko jednego skrzydła partii. Patronował reformie administracji.

Grover Cleveland (1837-1908; prezydent 1885-89). Cleveland był pierwszym prezydentem z Partii Demokratycznej od zakończenia wojny secesyjnej. Przeciwstawiał się rozdawaniu urzędów osobom lojalnym, choć niekompetentnym. W wyborach 1888 roku został pokonany przez republikanina - Harrisona, choć wydawał się być popularniejszy.

Benjamin Harrison (1833-1901; prezydent 1889-93). Wnuk prezydenta Williama Harrisona. W kampanii, która przyniosła mu zwycięstwo, stosował przekupstwo.

Grover Cleveland (1837-1908; prezydent 1893-97). Jedyny prezydent, który został wybrany na drugą kadencję po przerwie spowodowanej porażką wyborczą. Cleveland musiał rozwiązać mnożące się w połowie lat 90. XIX w. problemy natury fiskalnej i gospodarczej. System bankowy był zewsząd atakowany, trwały spory o rolę srebra w gospodarce, nie było zgody co do taryf celnych.

William McKinley (1843-1901; prezydent 1897-1901). Został prezydentem z ramienia republikanów, silnie zabiegając o wysokie taryfy celne i broniąc parytetu złota. McKinley wprowadził najwyższe w historii USA cła. Prowadził ekspansjonistyczną politykę zagraniczną: zaanektował Hawaje, wywołał krótką, zakończoną zwycięstwem wojnę z Hiszpanią i naciskał na wprowadzenie przez Chiny polityki „otwartych drzwi". W roku 1900 został wybrany na drugą kadencję, zginął jednak w zamachu w roku 1901.

Theodore Roosevelt (1858-1919; prezydent H 1901-09). Roosevelt zdobył popularność podczas a wojny hiszpańsko-amerykańskiej, dzięki sukcesom jego pułku w walkach na Kubie. Okazał się aktywnym reformatorem, zdecydowanie występował przeciwko grupom monopolistów rynkowych? W czasie drugiej kadencji przeprowadził ustawy normujące standardy jakościowe dla żywności. Zdecydował, że jego następca z ramienia Partii Republikańskiej, Taft, nie jest odpowiednim człowiekiem na urząd prezydencki i startował przeciwko niemu w wyborach w roku 1912, wywołując rozłam wśród republikanów.

William Taft (1857-1930; prezydent 1909-13). Ogólnie kontynuował reformy Roosevelta, jednak był bardziej konserwatywny, co doprowadziło do rozłamu w Partii Republikańskiej i ułatwiło demokratom zwycięstwo w roku 1913.

Woodrow Wilson (1856-1924; prezydent 1913-24). Był naukowcem, który karierę polityczną rozpoczął jako gubernator stanu New Jersey, gdzie rozpoczął wprowadzanie programu reform. Popierał postępowe zmiany w ustawodawstwie także jako prezydent, jednak szczególnie intensywnie zajmował się polityką zagraniczną; najpierw ze względu na rewolucję w Meksyku, potem z powodu wybuchu pierwszej wojny światowej. Zatopienie statku pasażerskiego Lusitania przez niemiecką łódź podwodną w roku 1915, było powodem zaangażowania się Stanów Zjednoczonych pod jego przywództwem w walkę przeciwko Niemcom, chociaż jego druga kampania wyborcza, w roku 1916 przebiegała pod hasłem utrzymania neutralności. Ostatecznie w roku 1917 USA wypowiedziały wojnę Niemcom. Po zwycięstwie Ententy Wilson prowadził zdecydowane działania w celu zapewnienia trwałego pokoju. Jego nadzieje zniszczyły polityka izolacjonistów amerykańskich, walka o wpływy między mocarstwami europejskimi i kłopoty zdrowotne (we wrześniu 1919 roku doznał wylewu, którego skutki trapiły go do końca życia).

Warren Harding (1865-1923; prezydent 1921-23). Republikańska administracja Hardinga zdołała przeforsować podpisanie ważnych umów o kontroli zbrojeń, jednak zapisała się przede wszystkim skandalami, które doprowadziły do postawienia dwóch członków gabinetu przed sądem krótko po śmierci Hardinga, w roku 1923.

Calvin Coolidge (1872-1933; prezydent 1923-29). Zastąpił Hardinga po jego nagłej śmierci. Coolidge opowiadał się za rozluźnieniem kontroli państwa nad rynkiem finansowym. Przyczyniło się to do boomu w latach 20., który zakończył się wielkim krachem na giełdzie w roku 1929.

Herbert Hoover (1875-1964; prezydent 1929-33). Kadencja Hoovera przebiegała w cieniu krachu giełdowego w październiku 1929 roku i kryzysu, który potem nastąpił. Zdominowany przez demokratów kongres zobligował Hoovera, republikanina, do przeznaczenia pewnych środków pieniężnych na programy antykryzysowe, jednak jego niechęć do tego typu działań doprowadziła do zwycięstwa w wyborach w 1932 roku kontrkandydata - Franklina Delano Roosevelta. Hoover pracował nadal w administracji amerykańskiej jeszcze po roku 1945; kierował pracami komisji rządowych i koordynował program pomocy dla Europy.

Druga wojna światowa

Franklin Delano Roosevelt (1882-1945; prezydent 1933-45). Roosevelt, choć pochodził z bogatej rodziny, jako demokrata popierał aspiracje zwykłych ludzi. Będąc gubernatorem Nowego Jorku w pierwszym okresie wielkiego kryzysu, wykorzystywał pieniądze publiczne na łagodzenie jego skutków. Po wyborze na urząd prezydenta wprowadził podobną politykę w całym kraju. Zdobył ogromną popularność i w roku 1936 został wybrany na drugą kadencję, w 1940 na trzecią, jako pierwszy w historii, a w 1944 na czwartą. Od roku 1940 jego rządy zorientowane były przede wszystkim na wysiłek wojenny. Po atakach Japończyków na Pearl Harbor w grudniu 1941 roku Stany Zjednoczone wzięły na siebie ogromną część obciążeń związanych z wojną. Miał dobrze zarysowaną wizję świata powojennego, lecz nie dożył dnia zwycięstwa - zmarł po wylewie krwi do mózgu w kwietniu 1945 roku.

Harry Truman (1884-1972; prezydent 1945-53). Truman, demokrata z prowincjonalnego stanu Missouri, musiał stawić czoła skomplikowanym problemom powojennej rzeczywistości. Wydał rozkaz zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki w roku 1945; przeciwstawiał się ekspansji radzieckiej i wspomagał odbudowę Europy ze zniszczeń poprzez plan Marshalla. Za jego kadencji oddziały amerykańskie weszły w skład wojsk ONZ biorących udział w wojnie koreańskiej (1950-53). W czasie jego rządów strach przed komunizmem doprowadził do prześladowania osób podejrzewanych o sympatie prokomunistyczne (tzw. polowanie na czarownice).

Dwight Eisenhower (1890-1969; prezydent 1953-61). W czasie II wojny światowej „Ike" był głównodowodzącym sił aliantów w Europie Zachodniej. Miał miły sposób bycia, dzięki któremu zyskał popularność. W polityce zagranicznej, którą za jego kadencji prowadził John Dulles, starał się zatrzymać postępy komunizmu. Nie udało mu się jednak zapobiec przewrotowi na Kubie, w wyniku którego do władzy doszedł radykał - Fidel Castro. W polityce wewnętrznej administracja Eisenhowera, choć konserwatywno-republikańska, przyczyniła się do wprowadzenia liberalnej legislacji związanej z prawami obywatelskimi.

John Fitzgerald Kennedy (1917-63; prezydent 1961-63). Kennedy był pierwszym prezydentem-katolikiem, a także najmłodszym człowiekiem (43 lata) wybranym na to stanowisko. Jego młoda administracja nie wypełniła do końca obietnic reform, częściowo z powodu problemów na arenie międzynarodowej związanych przede wszystkim z.Kubą. Nieudana próba inwazji w Zatoce Świń i problem radzieckich wyrzutni nuklearnych instalowanych na wyspie (tzw. kryzys kubański) absorbowały rząd Kennedy'ego. Zdecydowany powstrzymać napór komunizmu, zainicjował zaangażowanie USA w wojnę wietnamską. Zginął w zamachu w listopadzie 1963 roku.

Lyndon Johnson (1908-73; prezydent 1963-69). Był demokratą z Teksasu, ekspertem w rozwiązywaniu problemów polityki wewnętrznej. Usiłował przeprowadzić program reform, który nazwał „Wielkie społeczeństwo". Odniósł w związku z tym pewne sukcesy, jednak jego rządy zdominował problem wojny wietnamskiej.

Zwycięstwo w zimnej wojnie

Richard Nixon (1913-94; prezydent 1969-74). Nixon był wiceprezydentem w administracji Eisenhowera. Po tym, jak został pokonany przez Kennedy'ego w wyborach w roku 1960 pojawił się ponownie na scenie politycznej, wygrywając w roku 1968 z Hubertem Humphrey'em. Do jego sukcesów w polityce zagranicznej należą wycofanie oddziałów bojowych Stanów Zjednoczonych z Wietnamu i unormowanie stosunków z Chinami. Jego konserwatyzm w polityce wewnętrznej często niweczył reformy Lyndona Johnsona. Wykrycie afery związanej z założeniem nielegalnego podsłuchu w siedzibie Partii Demokratycznej (Watergate) i próby zatuszowania sprawy doprowadziły do wszczęcia procedury odsunięcia go od władzy. W sierpniu 1974 roku złożył dymisję.

Gerald Ford (ur. 1913; prezydent 1974-77). Wiceprezydentem w administracji Nixona po roku 1972 był Spiro Agnew, jednak zmuszony on został do ustąpienia z powodu zarzutów dotyczących korupcji i unikania podatków. Jego miejsce zajął Ford, który zastąpił na stanowisku Nixona. Kontynuował politykę poprzednika, nie wprowadzając znaczących zmian personalnych w rządzie.

James Carter (ur. 1924; prezydent 1977-81). „Jimmy" Carter, demokrata z Georgii, odniósł nieznaczne zwycięstwo wyborcze nad Fordem. Spodziewano się, że wniesie do Waszyngtonu powiew świeżego powietrza. Jednak musiał walczyć z problemami, na które niewiele można było poradzić, takimi jak światowa recesja i inflacja. Doprowadził do porozumienia między zajadłymi wrogami - Egiptem i Izraelem. Chociaż udało mu się wynegocjować z ZSRR układ o ograniczeniu zbrojeń, Kongres go nie ratyfikował. Radziecka interwencja w Afganistanie i fiasko próby odbicia zakładników amerykańskich więzionych w Teheranie postawiły go w niekorzystnej sytuacji i nie został wybrany na drugą kadencję.

Ronald Reagan (ur. 1911; prezydent 1981-1989). Reagan, z zawodu aktor, przeżył na początku swej pierwszej kadencji zamach na swoje życie. Prowadzenie działań politycznych zostawił swoim współpracownikom, a sam tworzył wizerunek „uśmiechniętego konserwatysty", dzięki któremu stał się niezwykle popularny. Umiejętność sprawiania wrażenia, jakby stał poza prowadzoną przez jego administrację polityką, pozwoliła mu wyjść bez szwanku ze skandali, takich jak tajna sprzedaż broni do Iranu. Polityka gospodarcza jego rządu doprowadziła do utrzymywania się deficytu budżetowego, jednak jej skutki przesłoniły wydarzenia na wschodzie Europy - upadek bloku komunistycznego i rozpad ZSRR. Stany Zjednoczone mogły przedstawiać się jako zwycięzca w zimnej wojnie, która dominowała w polityce zagranicznej USA od czasów Harry'ego Trumana.

George Bush (ur. 1924; prezydent 1989-93). Bush pracował jako szef CIA i był wiceprezydentem w administracji Reagana. Kluczowym hasłem jego kampanii było „Słuchajcie uważnie: żadnych nowych podatków". Odnosił sukcesy w polityce zagranicznej - unormował stosunki z rozpadającym się już wówczas ZSRR, a wojska amerykańskie stanowiły trzon koalicji, która pokonała siły irackie okupujące Kuwejt. Gospodarka amerykańska odczuwała skutki recesji światowej, a Bushowi zarzucano, że nie robił nic, aby pomóc ofiarom kryzysu. Za błąd poczytywano także pozostawienie przy władzy irackiego dyktatora - Husajna.

William Clinton (ur. 1946; prezydent 1993- ). Clinton, członek Partii Demokratycznej, były gubernator stanu Arkansas, zdołał uzyskać poparcie różnych środowisk i wygrał wybory, obiecując reformy. Ambitny projekt zreformowania systemu opieki zdrowotnej, nadzorowany przez jego utalentowaną żonę Hillary - prawniczkę z zawodu, okazał się zbyt trudny do przeprowadzenia. Oskarżenia o niepoprawne prowadzenie się w czasie sprawowania urzędu gubernatora i prezydenta zaszkodziły jego wizerunkowi. Clinton został jednak wybrany na drugą kadencję w roku 1997. Oskarżony o krzywoprzysięstwo, z wielkim trudem obronił się przed usunięciem z urzędu w roku 1999. Paradoksalnie utrzymał popularność, czemu sprzyja także dobra sytuacja gospodarcza.

■ Czterech prezydentów zginęło w zamachach: Abraham Lincoln, James Garfield, William McKinley i John F. Kennedy.

■ Jedynym prezydentem, który sprawował urząd przez więcej niż dwie kadencje, był Franklin D. Roosevelt.

■ Ośmiu prezydentów, łącznie z tymi, którzy zginęli w zamachach, zmarło w czasie pełnienia obowiązków.

■ Najdłuższy okres sprawowania rządów przez jedną partię miał miejsce w latach 1933-53 w czasie kadencji F. D. Roosevelta i Harry'ego Trumana (demokraci). Drugim co do długości był okres między 1869 a 1885 rokiem, gdy rządzili republikanie - Ulyssess S. Grant, Rutheford Hayes, James Garfield i Chester Arthur.

■ W roku 1951 wprowadzono 22. poprawkę do konstytucji, która określa maksymalny czas sprawowania urzędu prezydenta na dwie kadencje.

Podobne prace

Do góry