Ocena brak

Prawo krajowe a umowy międzynarodowe

Autor /czeslaw Dodano /22.03.2011

Konwencja Wiedeńska z 23.05.1969r. o prawie traktatów definiuje w art. 2 ust. 1 umowę międzynarodową jako międzynarodowe porozumienie zawarte w formie pisemnej i podlegające zasadom prawa międzynarodowego przez podmioty społeczności międzynarodowej posiadające tzw. zdolność traktatową. Współcześnie umowy międzynarodowe stanowią zdecydowaną większość źródeł prawa międzynarodowego.

Obok nich istotnym źródłem prawa międzynarodowego są także zwyczaje międzynarodowe, ustalone w toku stosunków między podmiotami społeczności międzynarodowej i usankcjonowane w toku międzynarodowej praktyki, która polega na uznaniu przez państwa lub przez organizacje i instytucje międzynarodowe, że jakieś postępowanie w życiu międzynarodowym powinno być regułą we wzajemnych relacjach między nimi. Oprócz tego, jako pomocnicze źródło prawa międzynarodowego traktowane są zasady wydobyte w toku działalności orzeczniczej niektórych instytucji międzynarodowych, np. Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.

Pomagają one w ustaleniu treści normy międzynarodowej bądź sposobu, w jaki należałoby jakąś normę międzynarodową rozumieć i stosować. Umowa międzynarodowa może być także źródłem prawa krajowego. Zawarcie i ratyfikowanie umowy międzynarodowej przez dane państwo lub jego organ stwarza przesłankę wcielenia norm międzynarodowych zawartych w umowie do systemu prawa krajowego. Państwo bierze na siebie obowiązki i ciężary określone w danej umowie. Jednak nie każda umowa międzynarodowa podlega procedurze ratyfikacyjnej.

Podlegają jej tylko umowy określone w odpowiednich aktach rangi konstytucyjnej. W odniesieniu do pozostałych umów „ przeniesienie zawartych w nich norm prawno międzynarodowych do wewnętrznego porządku prawnego wymaga odpowiedniego przekształcenia takiej normy w normę prawa krajowego, a więc działalności prawotwórczej upoważnionego organu państwowego.

Podobne prace

Do góry