Ocena brak

Prawo dewizowe - źródła, zakres regulacji

Autor /Hubert55 Dodano /29.08.2011

Źródłem prawa dewizowego jest ustawa Prawo dewizowe z dnia 27 lipca 2002 r., która określa obrót dewizowy z zagranicą oraz obrót wartościami dewizowymi w kraju, a także działalność gospodarczą w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych oraz pośrednictwa w ich kupnie i sprzedaży.

Ustawa ta weszła w życie z dniem z dniem 1 października 2002r.

Prawo dewizowe ma spełniać nie tylko funkcje reglamentacyjne, lecz ma również regulować część stosunków gospodarczych państwa, stając się instrumentem, za pomocą którego państwo ma wpływać na bilans płatniczy kraju, utrzymując go w równowadze.

Prawo dewizowe to o g ó ł norm prawnych regulujących postępowanie ze środkami dewizowymi.

Prawo dewizowe zawiera się w wielu aktach prawnych: ustawach, rozporządzeniach, zarządzeniach, a nawet w regulaminach, instrukcjach czy okólnikach. Podstawowy akt prawny to ustawa o prawie dewizowym. Stwierdza się wręcz, że prawo dewizowe w Polsce jest dziedziną prawa bardzo skomplikowaną, regulującą różnorodne zagadnienia związane z obrotem handlowym i niehandlowym, działalnością osób fizycznych i prawnych. Stosunki te raczej nie mogą być regulowane jedną krótką ustawą.

Przepisy dewizowe znajdują się jednak nie tylko w ustawie. Ustawa Prawo dewizowe stanowi lex generalis w materii prawno-dewizowej. Inne ustawy, regulując w sposób kompleksowy wybrane stosunki o charakterze gospodarczym między krajem a zagranicą, zawierają także przepisy z zakresu prawa dewizowego. Ustawy takie mają w tym zakresie w stosunku do ustawy Prawo dewizowe charakter legis specialis. Chodzi tu przede wszystkim o ustawy regulujące zasady prowadzenia przez osoby zagraniczne działalności gospodarczej na terytorium Polski. Ustawy te zawierają przepisy normujące warunki i tryb transferu za granicę wartości dewizowych zakupionych przez osoby zagraniczne za złote polskie uzyskane w wyniku prowadzonej tu działalności gospodarczej. Polskie prawo dewizowe wykazuje zatem pewną charakterystyczną cechę. Jest ono rozproszone w wielu różnych aktach prawnych, zarówno ustawach, jak i aktach wykonawczych do ustaw, a nawet w aktach nie publikowanych.

Ustawa ta normuje podstawowe konstrukcje polskiego prawa dewizowego (podmioty, przedmiot; zakres reglamentacji, właściwość organów dewizowych i ich kompetencje kontrolne). W ustawie Prawo dewizowe zamieszczono kilka delegacji dla Rady Ministrów, Ministra Finansów oraz Prezesa Narodowego Banku Polskiego do wydania aktów wykonawczych szczegółowo regulujących określone problemy, tryb postępowania czy warunki prowadzenia działalności z użyciem wartości dewizowych.

Przepisy dewizowe zawarte w innych ustawach regulują przede wszystkim tryb wnoszenia wkładów przez osoby zagraniczne do spółek działających w Polsce oraz zasady transferu za granicę przez te osoby części zysków osiągniętych w wyniku działalności prowadzonej w Polsce.

Zagadnienia dewizowe normowane są także w kodeksach: cywilnym, postępowania cywilnego karnym, postępowania karnego oraz w ustawie karnej skarbowej.

Każda regulacja dewizowa wprowadza pewne ograniczenia.

Reglamentacja dewizowa- to całokształt prawny ograniczeń dewizowych, czyli zakazów, nakazów i sankcji.

Charakter prawa dewizowego jest z natury restrykcyjny, czyli prawo dewizowe jest tą dziedziną prawa, która reguluje przede wszystkim ograniczenia swobody gospodarczej w obrocie dewizowym.

Status dewizowy podmiotów- zasadnicza kwestia w prawie dewizowym

W przypadku ograniczeń, to dotyczą one, w aktualnym porządku prawnym, przede wszystkim nierezydentów z krajów trzecich.

Podobne prace

Do góry