Ocena brak

Prawne aspekty adopcyjnego rodzicielstwa - Jawność adopcji

Autor /Emilian Dodano /31.08.2011

W Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym nie jest określone wyraźne stanowisko wobec tajemnicy adopcji, więc nie ma zakazu ani nakazu utajnienia przysposobienia, jednakże w polskim prawie istnieje wiele aktów prawnych wspomagających utrzymanie tego faktu w tajemnicy przed dzieckiem i osobami trzecimi. „Tajemnica pochodzenia dziecka przysposobionego jest traktowane jako jego dobro osobiste i dobro osoby, która je przysposabia, podlega więc ochronie prawnej przewidzianej dla tego rodzaju dóbr”. Przez co osoby postronne nie mają prawa informować dziecka jego faktycznym pochodzeniu.

Poprzez coraz to większy dostęp do informacji, zaczęto zastanawiać się jak lepiej utrzymywać fakt adopcji w tajemnicy, przez co zmieniły się zapisy w aktach prawnych. W 1995 roku, po nowelizacji prawa o aktach stanu cywilnego, ustanowiono, iż w przypadku przysposobionego dziecka, pierwotny akt urodzenia zostaje zachowany obok nowego, a przysposobiony po osiągnięciu pełnoletności może mieć do niego wgląd.

Zdaniem większości specjalistów zajmujących się adopcją, najlepiej jest jeżeli dziecko jest poinformowane o swoim pochodzeniu w wieku około 5 lat. Przedszkolak jest na tyle mały, że nie rozumie faktu posiadania „drugich rodziców”, zaś przyswaja sobie takie pojęcia jak adopcja, rodzina zastępcza i fakt, że nie urodziła go ta mama, która się nim opiekuje. Do wieku około 6 lat mama adopcyjna i rodzona znaczą dla dziecka to samo. Dzieci od 6 do 8 lat zdają już sobie sprawę, że mama adopcyjna jest kimś innym niż rodzona. W wieku 8 – 11 lat potrafią sobie uświadomić, że mają dwie pary rodziców. Dzieci 12 – 13-letnie w pełni zdają sobie sprawę z tego, co oznacza adopcja i jak wygląda jej procedura. Trzeba więc być bardzo wrażliwym i uważnym w odbieraniu sygnałów dawanych przez nie na ten temat, odpowiadać na wszystkie pytania.

Rozmawianie z dzieckiem o adopcji powinno być procesem ciągłym, może ono wracać do tego tematu w różnych okresach życia i rodzice powinni być gotowi do rozmowy, dostosowując informacje do poziomu dojrzałości i potrzeb dziecka.

Z. Matejček wymienia kilka zasad jawności przysposobienia:

  • Nie należy czekać na pytania dziecka – najlepiej podjąć rozmowę, gdy dziecko ma około 3 lat; przy tym dobrze jest – jak uczy doświadczenie – wykorzystać w rozmowie np. bajkę czy audycję telewizyjną; autor sugeruje, aby nie unikać formalnych zwrotów, takich jak: dom małego dziecka, adopcja, instytucja, gdyż małe dziecko często używa słów, których znaczenia nie rozumie i z wiekiem dorasta do ich zrozumienia

  • Zaspokajając ciekawość dziecka, rodzice modą ubarwić swoje opowiadanie, nadając mu pozytywny, emocjonalny wydźwięk, ale nie wolno im kłamać; w miarę rozwoju dziecka mogą dodawać nowe okoliczności, nie zmieniające zasadniczego stanu rzeczy

  • O własnej rodzinie dziecka nie wolno mówić nic złego, gdyż dziecko, przyjmując do wiadomości fakt, że jego rodzice naturalni Ne mogli je wychować z powodu choroby lub innych okoliczności, czuje się uspokojone; podkreślić natomiast należy wszystkie interesujące i radosne chwile towarzyszące faktowi znalezienia się dziecka w nowej rodzinie.

Do góry