Ocena brak

PRAWA SOCJALNE I EKONOMICZNE - PRAWO RODZINY DO OCHRONY I POMOCY

Autor /Oktawian Dodano /16.09.2011

Prawo to reguluje Deklaracja Uniwersalna (art. 25), Pakt Ekonomiczny (art. 10), Karta Socjalna (art. 7, 8, 16,17).

Deklaracja ustanawia jedynie prawo matki i dziecka do specjalnej opieki i pomocy oraz formułuje zasadę jednakowej opieki społecznej dla dzieci małżeńskich i pozamałżeńskich. Pakt i Karta Socjalna wskazują, że rodzina jest podstawową komórką społeczeństwa. Pakt stanowi, iż należy jej „udzielić jak najszerszej ochrony i pomocy [...] w szczególności jeśli chodzi o jej założenie i w okresie trwania odpowiedzialności za opiekę i wychowanie dzieci”. Powtórzony jest tutaj ponadto przepis Paktu Politycznego o swobodnym zawieraniu związku małżeńskiego.

Karta Społeczna zobowiązała państwa – jej sygnatariuszy do zabezpieczenia prawa rodziny do ochrony społecznej, prawnej i ekonomicznej. W tym celu państwa powinny podejmować różnorodne działania ochraniające życie rodzinne ( chodzi np. o zasiłki społeczne i rodzinne oraz inne świadczenia finansowe, zabezpieczenie budownictwa rodzinnego, pomoc dla młodych małżeństw oraz inne odpowiednie środki).

Ochronie materialnych interesów rodziny służą konwencje, które dotyczą polityki socjalnej.

W celu ochrony macierzyństwa Pakt przewiduje szczególną opiekę nad matką „ w rozsądnym okresie czasu przed i po urodzeniu dziecka”. W tym okresie matki powinny korzystać z „płatnego urlopu lub urlopu z zapewnieniem odpowiednich świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego”. Karta Socjalna formułuje prawo matki i dziecka do socjalnej i ekonomicznej ochrony oraz stanowi, że państwa – strony powinny podjąć „odpowiednie i niezbędne środki” dla zagwarantowania skutecznej realizacji tego prawa, włączając w to utworzenie lub utrzymanie odpowiednich instytucji lub służb. Ponadto przewiduje, że kobiety pracujące w przypadku macierzyństwa „ oraz w innych szczególnych okolicznościach” mają prawo do specjalnej ochrony ich warunków pracy.

Ochrona macierzyństwa przewidziana jest nie tylko w tych konwencjach, które dotyczą polityki socjalnej, lecz również w kilku aktach specjalnych, wiążących się ze stosunkiem pracy. Pierwszym z nich była konwencja nr 3 z 1919 r. dotycząca zatrudnienia kobiet przed połogiem i po połogu, zmieniona w 1952 r. konwencją nr 102 dotyczącą ochrony macierzyństwa.

Pakt Ekonomiczny przewiduje podjęcie specjalnych kroków dla zapewnienia ochrony i pomocy wszystkim dzieciom i młodzieży, bez jakiegokolwiek zróżnicowania. Formułując zasadę ochrony dzieci i młodzieży przed wyzyskiem ekonomicznym i społecznym, zakazuje zatrudniania ich przy pracach szkodzących moralności lub zdrowiu, bądź niebezpiecznych dla życia, lub też mogących powstrzymywać ich normalny rozwój. Prawo wewnętrzne powinno przewidywać kary za nieprzestrzeganie tych reguł. Ponadto państwa zobowiązane są do ustalenia granicy wieku, poniżej której płatne zatrudnianie dzieci będzie ustawowo zakazane i karane. Karta Socjalna stanowi, że dzieci i młodzież mają prawo do szczególnej ochrony przed fizycznymi i moralnymi niebezpieczeństwami, na które są wystawione.

Podstawowe znaczenie mają tutaj konwencje ustalające minimalny wiek dopuszczania dzieci do pracy. Ogólne zasady w tym zakresie formułuje konwencja nr 138 o minimalnym wieku zatrudnienia, przyjęta w 1973r., która ustala generalną zasadę 15 lat, a przy pracach niebezpiecznych 18 lat. W krajach rozwijających się wiek ten obniżony jest do 14 lat, ale tylko w pewnych sektorach gospodarki.

Ochronie dzieci i młodzieży w stosunkach pracy służą również konwencje przewidujące obowiązkowe badania lekarskie oraz przepisy dotyczące zatrudnienia dzieci przy pracach szczególnie ciężkich lub niebezpiecznych oraz w porze nocnej. 

Podobne prace

Do góry