Ocena brak

PR w kampanii wyborczej - Stadium „strategii właściwej”

Autor /Edmund Dodano /17.06.2011

Kiedy określone zostaną już: cel kampanii (nie zawsze musi nim być zdobycie mandatu, może to być np. popularyzacja osoby lokalnego działacza), kluczowe cechy lokalnego rynku, mocne i słabe strony kandydata oraz, o ile to możliwe, jego przeciwników, okres trwania kampanii i najważniejsze kwestie, na których należy strategię budować, przychodzi czas na skonstruowanie właściwego planu działań. Plan ten obejmować będzie nie tylko opracowanie akcji propagandowych, promocyjnych czy reklamowych, jakie należy podjąć w kolejnym etapie kampanii, ale uwzględniać powinien również wykonanie dalszych analiz służących optymalizacji przekazu kampanijnego. Dane dotyczące elektoratu zebrane przed rozpoczęciem kampanii nie obrazują przecież ewentualnych zmian w nastawieniu wyborców.

Zmian, które następują już pod wpływem rozpoczętej kampanii kandydata, jak i jego przeciwników. W związku z tym konieczna może być modyfikacja pewnych zaplanowanych wcześniej elementów. Ponadto włączenie do całości strategii wyborczej kolejnych etapów badawczych (a zatem dodanie ich także do planowanego budżetu) spowoduje lepsze przygotowanie kandydata na różnego rodzaju zdarzenia losowe. Dzięki zbadaniu reakcji wyborców na tego typu nieprzewidziane sytuacje można będzie stosunkowo szybko odpowiednio dopasować do nich sposób dalszego prowadzenia kampanii.Stworzenie właściwej koncepcji działań to podstawowy element każdej strategii wyborczej. Będzie ona zawierała przede wszystkim:

  • kosztorys kampanii (w tym źródła środków finansowych),

  • określenie czasu trwania kampanii,

  • wyraźnie określone cele kampanii,

  • dane o ustalonych segmentach wyborców, do których chce się dotrzeć,

  • dane o zdecydowanych grupach wyborców już popierających kandydata (cenne są informacje o sformalizowanych, ważnych na poziomie lokalnym organizacjach społecznych, związkach zawodowych czy stowarzyszeniach),

  • dane dotyczące „twardych” uwarunkowań prowadzenia kampanii (np. prawa wyborczego, które może zasadniczo decydować o stopniu konkurencyjności wyborów, np. poprzez ustanowienie jednomandatowych okręgów wyborczych, a ponadto może zawierać uregulowania dotyczące wykorzystania mediów i prowadzenia finansów),

  • opis punktów merytorycznych (kwestii, na których kandydat chce się oprzeć, a wynikających przede wszystkim z wyników badań i programu kandydata),

  • hasła i slogany wyborcze,

  • plan poszczególnych etapów kampanii (np. etapy mniejszej i większej intensyfikacji działań propagandowych, informacyjnych czy atakujących przeciwników),

  • plan bezpośrednich działań i spotkań kandydata (to główna siła kandydata w kampaniach lokalnych, szczególnie jeśli nie jest wspierany poprzez machinę partyjną),

  • plan zakupu i wykorzystania mediów w kampanii (bardzo ważną platformą są media lokalne),

  • plan przeprowadzenia analiz kontrolnych i uzupełniających bazę danych

Strategia kampanii zawiera zwykle szczegółowe założenia taktyczne dotyczące wykorzystania mediów. Media elektroniczne pozostają główną platformą komunikacji, ale w wyborach lokalnych dużo większe znaczenie niż w ogólnokrajowych mają działania bezpośrednie kandydata. Mimo to mediów nie da się pominąć, warto zaplanować obecność w nich i rzeczywiście dbać o to, aby kandydat się tam pojawiał. Obowiązkowe jest wykorzystanie bezpłatnego czasu antenowego oferowanego przez regionalne media publiczne (o ile oczywiście został on kandydatowi/ugrupowaniu przyznany). Jeśli kandydat jest osobą angażującą się w lokalną politykę (zaangażowanie takie powinno być w trakcie kampanii zgodne z przyjętą strategią i koordynowane przez sztab), to istnieje duża szansa na jego zaistnienie także poza audycjami wyborczymi, np. w lokalnych serwisach informacyjnych, programach publicystycznych czy na łamach miejscowych gazet. Obecność taka bywa nawet bardziej korzystna niż reklamy polityczne.

Zawsze lepiej pokazywać, że się działa (np. wzmianki w gazetach o działalności kandydata), niż tylko mówić, co ma się zamiar zrobić (np. w reklamach). W strategii zatem oba elementy: kampanii bezpośredniej i kampanii w mediach muszą się wzajemnie uzupełniać. Oto przeprowadziliśmy udane spotkanie z wyborcami czy załatwiliśmy ważną dla nich sprawę, a dodatkowo poinformowały o tym media (oczywiście należy zadbać o to, żeby dziennikarze odpowiednio wcześniej dowiadywali się o tego typu planowanych działaniach).Sprawa mediów, szczególnie masowych mediów elektronicznych, takich jak telewizja, skłania jednak do zastanowienia się nad kwestią podobieństw i różnic w strategiach wyborczych kandydatów tego samego ugrupowania. Strategia wykorzystania środków przekazu (w tym także outdooru, plakatów i technik BTL) to największa pozycja w budżecie każdego kandydata.

Możliwe jest zatem ograniczanie ponoszonych wydatków, kosztem jednak różnorodności kampanii. Produkcja kilku podobnych spotów, plakatów czy wspólne z innymi kandydatami spotkania wyborcze są pewnym oszczędnościowym wyjściem (mowa oczywiście o wyborach do rad i sejmików, a nie na wójtów i prezydentów miast). Wspólny jest nie tylko „brand” (partia), ale i sposób komunikacji z wyborcami. Z drugiej strony możliwe jest wprowadzenie w życie bardziej indywidualnej strategii, w której partyjny „szyld” będzie wciąż obecny, ale nie pierwszoplanowy. Decyzje dotyczące generalnej linii strategii powinny być uzależnione od popartych analizami wyborczymi konsultacji w gronie partyjnym. Często jednak ważniejsze okazują się kwestie finansowe.

Podobne prace

Do góry