Ocena brak

Pozytywne i negatywne postawy rodzicielskie

Autor /Pakosz Dodano /22.02.2012

 

Trzy definicje:

I - to specyficzny rodzaj postaw, to występująca u rodziców tendencja do odrzucania dziecka, myślenia o nim i zachowania się werbalnego lub niewerbalnego w pewien określony sposób wobec niego;  

II - wg prof. Rembowskiego to stan gotowości oraz organizacji względnie trwałego systemu pozytywnych lub negatywnych ocen, emocjonalnych odczuć i tendencji działania rodzica wobec dziecka;

III - to wiedza jaką rodzic ma wobec dziecka, jego stosunek uczuciowy i jego zachowanie wobec dziecka.

Żadne inne czynniki nie mają takiego wpływu na los dziecka jak rodzice- wpływają oni na: rozwój funkcji poznawczych, stan jego równowagi uczuciowej i dojrzałości społecznej, kształtowanie się u dziecka obrazu samego siebie i samooceny, stosunek dziecka do jego grupy rówieśniczej i pozycję w grupie, wywiązywanie się w dorosłym życiu z ról społecznych (np. rodzinna, zawodowa) i z innych ról jakie będzie pełniło w życiu dorosłym.

Wpływ ten odbywa się dwojako w postaci: celowych i świadomych oddziaływań wychowawczych na dziecko oraz nieświadomych oddziaływań rodziców.

Postawy pozytywne:

1) postawa akceptacji - polega na przyjmowaniu dziecka takim jakie jest z jego wadami i zaletami, przejawianiu wobec niego pozytywnych uczuć i ich okazywaniu bez względu na zachowanie się dziecka – ono wie, że jest kochane.

Efekty: kształtowanie się u dzieci pozytywnego obrazu własnej osoby i samoakceptacji. Korzystnie wpływa to na relacje dziecka w kontaktach z rówieśnikami. Dzieci te są tzw. introwertykami, okazują uczucia swoje wobec innych ludzi; kształtuje się u nich wysoka potrzeba osiągnięć.

2) postawa rozumnej swobody - polega na akceptacji dziecka uwzględniając fakt, że w miarę dorastania coraz bardziej oddala się fizycznie, ta swoboda nie polega na zupełnym liberalizmie, ale dziecko musi zrozumieć że będzie ona stopniowana w zależności od wieku.

Efekty: samoakceptacja, szybka dojrzałość społeczna i odpowiedzialność za własne zachowanie.

3) postawa szanowania praw dziecka - polega na akceptacji dziecka, uwzględniając upływ czasu - w miarę upływu lat zakres praw i swobód oraz obowiązków dziecka rośnie. Zabiegi dyscyplinujące to: sugestie, tłumaczenie i dialog.

Efekty: samoakceptacja dziecka, szybka dojrzałość społeczna, brak konfliktów rodzice-dziecko.

4) postawa współdziałania - polega na akceptacji dziecka i współuczestniczeniu rodziców w życiu dziecka (zabawa, pomoc w nauce), obserwowanie dziecka, wrażliwość na jego potrzeby. Taka postawa uczy współdziałania w przyszłości, umiejętności nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi.

Negatywne postawy to takie, które prowadzą do zaburzeń i złego rozwoju dziecka:

1)postawa nadmiernie ochraniająca i nadopiekuńcza - nadmiar miłości rodzica, nadmierna troska i wścibstwo, przerost kontroli, hamowanie aktywności dziecka, rozwiązywanie za niego problemów powodują zaburzenia u dziecka.

Efekt: opóźnienie osiągnięcie dojrzałości społ., nadpobudliwość emocjonalna, konflikty dziecka z kolegami. Najważniejsza konsekwencja: dziecko przejmuje tę postawę wobec siebie – staje się egocentrykiem, jest bardzo roszczeniowe.

2) postawa nadmiernie wymagająca i wymuszająca, korygująca, tzw. postawa perfekcjonistyczna - rodzice stawiają dziecku b. wysokie wymagania i ciągle je mobilizują – dzieci są zamknięte w sobie, mają kłopoty z nawiązywaniem kontaktów – te dzieci osiągają dużo jeśli są bardzo zdolne, ale mają małą radość z tego co osiągnęli. Dorosłe dzieci najczęściej są introwertykami (mają kłopoty z uzyskaniem akceptacji u rówieśników).

3) postawa unikająca - rodzice z jakiegoś powodu nie akceptują dziecka, powodują dystans, zaspokajają jego potrzeby, ale nie mają dla dziecka czasu, zapewniają go o miłości - co u dzieci powoduje poczucie winy, że one są na tym świecie (prowadzi to do prób samobójczych).

Efekt: brak samoakceptacji, niska samoocena, uległość wobec innych grup rówieśniczych.

4) postawa odrzucająca - rodzice nie kochają dziecka, ale nie zapewniają go o tej miłości, a dziecko jest tego świadome. Czasem dyscyplinują je przez surowe nakazy, zakazy lub kary i nie dostrzegają pozytywnych oznak zachowania dziecka.

Efekt: brak samoakceptacji dziecka, poczucie odrzucenia, reakcje agresywne wobec innych, samoagresja, tendencje do wycofywania się z rodziny i trafiania do innych grup społecznych zwykle do nieformalnych : skini, grupy przestępcze – w dorosłym życiu, poczucie frustracji i reakcje agresywne na zewnątrz, zaburzenia w funkcjonowaniu społecznym i zaburzenia osobowości.

Podobne prace

Do góry