Ocena brak

PÓŹNE DZIECIŃSTWO 6 – 9 ROK ŻYCIA. WIEK SZKOLNY, DOJRZAŁOŚĆ SZKOLNA - Jak rozwija się dziecko w młodszym wieku szkolnym?

Autor /Emil99 Dodano /14.09.2011

W młodszym wieku szkolnym można wyróżnić dwie fazy rozwojowe.

- Pierwsza obejmuje 7 i 8 rok życia. Okres ten wymaga dużego wysiłku fizycznego i psychicznego. Bardzo intensywnie przeżywa dziecko wszelkie sytuacje społeczne- obserwuje zachowanie i działanie osób dorosłych, dużym autorytetem jest dla niego wówczas nauczyciel-wychowawca.

- Druga faza przypada na 9 i 11 rok życia. W tym okresie występują zmiany w sferze intelektualnej dziecka. Rozwija się intensywnie mowa i myślenie, następuje zwiększenie aktywności i samodzielności, rozwój umiejętności współżycia i pracy w grupie.

W młodszym wieku szkolnym następuje intensywny rozwój całego organizmu młodego człowieka. Zachodzi proces dojrzewania komórek mózgowych. Prawie zakończony zostaje wzrost mózgu. Następuje rozwój mięśni, jego ruchy są zdecydowanie bardziej harmonijne i płynne niż przedszkolaka. Kościec jest nadal miękki i plastyczny, Następuje rozwój ruchów wykonywanych z udziałem świadomości. W okresie tym rozwijają się narządy wewnętrzne, doskonalą ich funkcje (wzrokowe, słuchowe). Doskonali się koordynacja wzrokowo-ruchowa, która polega na wykonywaniu poszczególnych ruchów ciała pod kontrolą wzroku.

Następuje rozwój procesów poznawczych, takich jak spostrzeganie, uwaga, pamięć, mowa, myślenie. Spostrzeganie jest dokładniejsze, przekształca się w obserwację. Świat poznawany jest nie tylko za pomocą wzroku, lecz także słuchu, dotyku, węchu, smaku, a więc różnymi zmysłami, dzięki którym spostrzeżenia są odzwierciedleniem rzeczywistości. Zmysł obserwacji, jest ściśle związany z procesem uwagi. Początkowo jest to uwaga mimowolna, stopniowo jednak, pod wpływem nauki szkolnej rozwija się uwaga dowolna, czyli koncentrowanie myśli na przedmiotach, zadaniach. Wraz z koncentracją świadomości kształtuje się spostrzegawczość, doskonali pamięć. W młodszym wieku szkolnym, kiedy uczeń zdobywa wiadomości i umiejętności następuje dynamiczny rozwój pamięci. Szybkość zapamiętywania i trwałości przechowywania wyuczonych treści wzrasta dwukrotnie w porównaniu z wiekiem przedszkolnym. Dziecko łatwiej i trwale zapamiętuje to, co przyciąga jego uwagę. Myślenie to najwyżej zorganizowana i złożona czynność poznawcza. Dziecko w młodszym wieku szkolnym znajduje się w stadium operacji myślowych opartych na konkretach dopiero z wiekiem przechodzi do posługiwania się symbolami w umyśle.  

Młodszy wiek szkolny cechuje również : wysokie tempo rozwoju mowy, które dotyczy powiększania zasobu słownictwa, różnicowania części mowy, rozumienia znaczenia słów oraz sposobów tworzenia i formułowania wypowiedzi. Bardzo ważnym czynnikiem pobudzającym sferę przeżyć estetycznych i inspirującym twórczość artystyczną dzieci szkolnych jest czytelnictwo, które z jednej strony pobudza wyobraźnię twórczą, a z drugiej stanowi nieustanne źródło wiedzy i informacji. Ma ono wielki wpływ na rozwój mowy ustnej i pisanej. Gdy zostaną spełnione te czynniki rozwija się wyobraźnia, doskonali myślenie, poszerza zasób pojęć i wiedza o świecie.

Każda dziewczynka, każdy chłopiec rozwija się w tempie i rytmie indywidualnym, dla siebie tylko właściwym. Powoduje to występowanie znacznych różnic między dziećmi, które są rówieśnikami, urodziły się nie tylko w tym samym roku, lecz nawet tym samym miesiącu i dniu.

Odmienności te wynikają zarówno z innego u każdej jednostki wyposażenia genetycznego, jak również z różnorodnych warunków życia i wychowania. Środowisko dalsze i bliższe otoczenie może sprzyjać wykorzystaniu możliwości dziecka, może jego rozwój stymulować, a może też hamować i utrudniać.

W wyniku działania tych czynników wśród dzieci rozpoczynających naukę szkolną zachodzą różnice sięgające nawet kilku lat. I tak, może się z sobą spotkać w pierwszej klasie dwoje siedmiolatków, z których jeden ma tylko 105 cm wzrostu, a drugi aż 133, jeden waży zaledwie 16 kg, a drugi aż 36, jeden w zakresie rozwoju umysłowego i wiedzy o świecie nie przekracza poziomu dziecka pięcioletniego, a drugi znajduje się na poziomie dziesięciolatka. Podobne kontrasty dotyczą stopnia opanowania podstawowych umiejętności szkolnych: liczenie, czytanie, pisania. Są dzieci, które u progu klasy pierwszej z trudem liczą do 10 i takie, które swobodnie operują setkami i tysiącami. Są dzieci, które zaledwie znają litery i to nie wszystkie, i takie, które czytają biegle.

Różnice te, ujawniające się w sposób tak jaskrawy na początku młodszego wieku szkolnego, nie zanikają, a często pogłębiają się, toteż i pod koniec tego okresu są znaczne. Poza skrajnymi przypadkami zdiagnozowanych opóźnień sytuacja ta nie powinna budzić większego niepokoju. Jest normą, że ludzie nie są jednakowi, że różnią się między sobą uzdolnieniami, zainteresowaniami, wzrostem, wyglądem zewnętrznym, tempem rozwoju.

Do góry