Ocena brak

Późna dorosłość: szanse rozwoju - Integralność – nowe wyzwanie rozwojowe

Autor /Horacy123 Dodano /02.07.2011

Zatem jedna ze stron kryzysu późnej dorosłości to dążenie do osiągnięcia integralności – a więc poczucia, iż własne życie miało sens, jako coś, co się stać musiało, jest to zarazem utwierdzeniem się w naturalnej skłonności do odszukiwania porządku i sensu w tym, co się dzieje (Erikson, 1997, s. 279). Dokonuje się tu ponownej syntezy przeżytych doświadczeń, bilansu własnego życia w szerszej perspektywie – kulturowej, pokoleniowej, która, o ile towarzyszy jej akceptacja, pozwala przezwyciężyć lęk przed własnym przemijaniem i śmiercią. Wyzwanie, aby nadać swojemu życiu – po raz kolejny - sens kieruje osoby w tym wieku ku tzw. rytualizacji filozoficznej. Stwierdzono, iż oparcie w jakimś systemie wartości, czy to religijnym, czy filozoficznym obniża poczucie lęku przed śmiercią (Bee, 1998). Filozofia życia i poczucie sensu życia mogą więc być nawet bardziej znaczące niż poczucie ciągłości i spójności własnej tożsamości (Kroger, 2002), o które tak zabiega się we wcześniejszych okresach życia.

Proces ten nie dokonuje się w próżni, lecz jest elementem systemu stosunków między człowiekiem i innymi. Stąd też o przebiegu i jakości rozwoju w tym okresie życia decyduje bycie rozpoznanym jako osoba o określonej roli społecznej, co pomaga dokonać właściwych wyborów i zapewnić poczucie spójności i ciągłości, dlatego wydaje się, iż nie bez znaczenia jest stereotyp społeczny i styl życia danej grupy (o czym wspomniano wcześniej) dla kształtowania ścieżek rozwoju w ostatnim okresie życia.

Do góry